Gedeeltelijke constructie fin XVe siècle (≈ 1595)
Lower East Building.
XVIe siècle
Thuisuitbreiding
Thuisuitbreiding XVIe siècle (≈ 1650)
Verticale symmetrie en half-timbers.
début XVIIIe siècle
Naamsverandering
Naamsverandering début XVIIIe siècle (≈ 1804)
Huwelijk Françoise de Marguerie-Omer de la Roque.
30 avril 1993
Registratie MH
Registratie MH 30 avril 1993 (≈ 1993)
Logis, commons, pers en bakkerij beschermd.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Logis; gevels en daken van alle gemeenten, met inbegrip van het persmechanisme; bakkerij, met open haard en oven (cad. 447B 139): inschrijving bij beschikking van 30 april 1993
Kerncijfers
Famille Marguerie - Eigenaar in de 16e eeuw
Voormalig eigenaar van het herenhuis.
Françoise de Marguerie - Erfrecht
Vrouw Omer de la Roque.
Omer de la Roque - Nieuwe eigenaar
Geef zijn naam aan het huis.
Oorsprong en geschiedenis
Het herenhuis van La Roque is een 15e, 16e en 17e eeuwse residentie in Montpinçon, aan de voormalige gemeente L'Oudon (Calvados, Normandië). Het is gelegen op de grens van het land Auge en het platteland van Falaise, in de buurt van het gehucht La Roque, onder het dorp Billot. Gebouwd op de site van een oud versterkte kasteel, behoudt het overblijfselen zoals de castrale heuvel en sloten.
Het seigneuriale huis, dat dateert uit de 16e eeuw, heeft een symmetrische architectuur in houten panelen, met verticale half-timbers en een vierzijdig dak versierd met dakramen. Aan de achterkant is de gevel volledig bedekt met leisteen. Een aangrenzend gebouw, ouder (15e eeuw), breidt rustig het huis oostwaarts uit. De commons, ook in houten stroken, omlijst een rechthoekige binnenplaats.
Het herenhuis behoorde tot de Marguerite familie in de 16e eeuw. Aan het begin van de 18e eeuw trouwde Françoise de Marguerie met Omer de la Roque en gaf zijn naam aan het landgoed. De pers, die in de 18e eeuw werd bevestigd, is een van de beschermde elementen. Het huis, de gevels van de gemeenten, de bakkerij en de oven worden sinds 1993 als historische monumenten genoemd.
Het gebouw illustreert de architectonische evolutie van Normandische landhuizen, die zich verplaatsen van een defensieve functie (feodale muff) naar een seigneuriale woning. De kalkmortel horden, imposante schoorstenen en oude tegels getuigen van de constructieve technieken van de 16e-17e eeuw. De symmetrie van het huis weerspiegelt de Renaissance invloed in de regio.
De bescherming van 1993 heeft ook betrekking op het persmechanisme, waarbij het economische belang van dit gebied wordt benadrukt. Het landhuis, hoewel gedeeltelijk gewijzigd, behoudt sporen van zijn middeleeuwse oorsprong, zoals het lagere niveau van het gebouw is, daterend uit de 15e eeuw. De integratie in het Augeron landschap maakt het een typisch voorbeeld van Normandië's landelijke erfgoed.