Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het gebied van Méjanes, dat al in de 11e eeuw in het archief van het aartsbisdom Arles werd genoemd, was oorspronkelijk een kloostertak die bescherming bood aan lokale boeren. De strategische ligging in de buurt van de Vaccares vijver maakte het tot een belangrijke plaats voor de landbouw, waaronder de teelt van het kleine riet. In de 13e eeuw, de site doorgegeven in de handen van de Tempeliers, die maakte het een punt van het bewaken van de wegen en stromen van de Rhône delta, met een toren die Arles verbinden met Saintes-Maries door een vuurtoren.

In de middeleeuwen beleefde Méjanes moeilijke periodes, zoals in 1165, toen zijn inwoners getuige waren van een episode van het geschil tussen Paus Alexander III en de antipaus Pascal III. In 1225 verkocht Hugues IV des Beaux de vijver van Vaccarès aan Arles, maar behield het landgoed, voordat zijn zoon het aan de Tempeliers gaf in 1240. Na de val van de orde, Méjanes doorgegeven aan de Hospitallers van Sint-Jan van Jeruzalem, vervolgens aan de familie van Aiguières in de 15e eeuw, die werd hun exclusieve heren.

In de 17e eeuw was het eigendom van Piquet, een nobele Picard familie, door huwelijk. Jean-Baptiste Marie de Piquet, tweede markies de Méjanes (1729 Het moderniseert ook de lokale landbouw, voert stoffabrieken in en stimuleert vaccinaties. Na zijn dood ging Méjanes over naar zijn neef, de markies de Lagoy, en vervolgens naar de graaf van Villandry in 1826.

De 19e eeuw zag het veld zich aanpassen aan economische veranderingen: de teelt van rijst, suikerriet en garantie vervangen geleidelijk tarwe, terwijl het fokken van Camargue stieren en paarden zich verzette tegen crises, zoals de invasie van sprinkhanen van 1613. De transportrevolutie (spoorweg, stoomnavigatie) doet de landbouw herleven, maar de delta, die in 1970 Regionaal Natuurpark werd, behoudt zijn wilde karakter.

In 1939 nam Paul Ricard, oprichter van het gelijknamige rijk, Méjanes over en maakte het tot een belangrijk landbouw- en toeristisch gebied. Tijdens de Tweede Wereldoorlog trok hij zijn bedrijf terug en produceerde melk om te ontsnappen aan de verplichte arbeidsdienst. Hij ontwikkelde vervolgens de taurinetradities, bouwde arena's die in 1955 werden ingehuldigd (geclassificeerd als Historische Monumenten), en diversifieerde de activiteiten: restaurants, paardenwandelingen en kleine toeristische trein.

Vandaag de dag, de 600 hectare landgoed, nog steeds eigendom van de Ricard familie en de Guillots, bestendigt polycultuur (rijst, granen) en Camargue landbouw. De arena's, de hoge plaats van de Gardiaanse spelen, en de gerenoveerde middeleeuwse woning (met duif, kapel en toren) maken het een symbool van het eeuwige erfgoed van Camargue, tussen historische herinnering en hedendaagse dynamiek.

Externe links