Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Maupertus herenhuis, gebouwd in de 15e en 16e eeuw, werd gebouwd door de familie Pirou. Het is een typisch voorbeeld van Henri IV-Louis XIII stijl seigneuriale woningen, met zijn uitstekende paviljoens, vensters en renaissance haarden. Binnen, een 16e eeuwse kalksteen open haard, versierd met bladeren en dieren, getuigt van de verfijning van de periode. De commons en een kapel, toegevoegd in de zeventiende eeuw, completeren het geheel, toegankelijk door een dubbele veranda.

In de 17e eeuw breidde de familie Jallot de Gonneville het herenhuis uit. François-Antoine de Longaulnay, gouverneur van Carentan en erfgenaam van het landgoed, verbleef er slechts één keer in 1678. Het landhuis bleef tot de 19e eeuw door boeren bezet. In 1840 erfde Antoine-Constantin de Longaulnay het en zijn dochter Marie-Barbe verkocht het in 1887 aan Madame Veuve Antoine Berteil, waarmee het einde van het familiebezit werd aangegeven.

Het herenhuis wordt sinds 1978 gedeeltelijk genoemd als historisch monument, dat zijn gevels, daken, de binnenplaats en drie opmerkelijke schoorstenen beschermt. De sobere architectuur, gekenmerkt door functionele openingen, contrasteert met de rijkdom van interieurdecoraties. De kapel en de gewone mensen, evenals de centrale bron, benadrukken het historische belang ervan in de Cotentin.

Het herenhuis ligt op 200 meter van de kerk van Sint-Martin in Maupertus-sur-Mer en belichaamt de architectonische en sociale evolutie van Normandië, van de godsdienstoorlogen tot de industriële revolutie. De huidige staat weerspiegelt opeenvolgende transformaties, vooral in de negentiende eeuw, met behoud van middeleeuwse en renaissance elementen.

Historische bronnen, zoals Edmond Thin's werk of de Merimée basis, bevestigen zijn rol in het lokale erfgoed. Het herenhuis, hoewel gedeeltelijk gewijzigd, blijft een getuigenis van de levensstijl van Normandische landelijke elites, tussen landbouwbeheer en sociale vertegenwoordiging.

Externe links