Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De overdekte oprit van Aizier was een megalithische begrafenis van Neolithicum, verwoest in de 19e eeuw tijdens wegenwerken tussen Aizier en Bourneville. Alleen een doorboorde plaat, diende als scheidingswand in de gang, werd bewaard. Met 1,8 m breed en 1,5 m hoog, heeft het een ovaal en conisch gat (0,53 m buitendiameter), zorgvuldig gesneden. Oorspronkelijk begraven 2 m diep, het werd gewonnen en geïntegreerd in een pand muur voordat opnieuw ontdekt een eeuw later.

De plaat werd voor het eerst gerapporteerd in 1878 door Georges Biochet, die zijn waarnemingen publiceerde in Norman bulletins. Hij noemde ook een aangrenzende stenen stop, nog steeds aanwezig in de helling van de weg. In 1896 gebruikte Léon Coutier deze gegevens in zijn inventaris van de megalieten van de Eure. In 1979 herontdekt door Jean-Marin Barret, werd de plaat bestudeerd en geïnstalleerd bij de Sint-Pieterskerk, de huidige locatie.

Skulls werden opgegraven in 1878 op nabijgelegen funderingen, maar hun oorsprong (neolithische begrafenis of middeleeuwse begraafplaats) bleef onbekend. Gerangschikt een historisch monument in 1999, de plaat en de potentiële resten ervan worden beschermd in situ. Zijn gat, geïnterpreteerd als een symbolische of functionele passage, illustreert de begrafenispraktijken van het laatste Neolithicum (2500.

Externe links