Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Menhir d'Argenton de Landunvez dans le Finistère

Patrimoine classé
Patrimoine Celtique
Menhirs

Menhir d'Argenton de Landunvez

    Le Bourg
    29840 Landunvez
Crédit photo : GO69 - Sous licence Creative Commons

Tijdlijn

Néolithique
Âge du Bronze
Âge du Fer
Antiquité
Haut Moyen Âge
Moyen Âge central
Bas Moyen Âge
Renaissance
Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
4100 av. J.-C.
4000 av. J.-C.
0
1800
1900
2000
Néolithique
Bouwperiode
1844
Kadastrale vermelding
1889
Eerste MH-ranking
1969
Nieuwe MH-classificatie
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Geklasseerd erfgoed

Menhir d'Argenton : classificatie op lijst van 1889

Oorsprong en geschiedenis

Het Menhir d'Argenton, ook bekend als Menhir de Saint-Gonvarc'h, is een iconisch megalithisch monument gelegen in de gemeente Landunvez in Finistère. Dit imposante blok van porfyroïde graniet, met een hoogte van 5,40 meter, werd volledig geregeld door boucharding, een techniek van grootte karakteristiek van de tijd. Het westelijke gezicht heeft een beker van 13 cm in diameter, een architectonisch detail opmerkelijk voor onderzoekers.

Gerangschikt als historische monumenten in 1889, en opnieuw bij arrestatie in 1969, deze menhir verschijnt als Mez menhir op het kadastrale plan van 1844. Zijn grote kristalgraniet van roze veldpad, typisch voor de regio Aber-Ildut, maakt het een opmerkelijk voorbeeld van het Bretonse megalithische erfgoed. De locatie, hoewel met gemiddelde nauwkeurigheid (niveau 5/10 afhankelijk van de bronnen), blijft een belangrijk punt van belang voor de studie van Neolithicum in Bretagne.

Het Argenton Menhir illustreert het belang van megalithische monumenten in prehistorische samenlevingen, vaak geassocieerd met rituele of herdenkingsfuncties. Zijn vroege rangschikking tussen historische monumenten onderstreept zijn erfgoed waarde, terwijl de ligging in Landunvez, nabij de Aber-Ildut, weerspiegelt de oude bezetting van dit kustgebied. Beschikbare bronnen, waaronder Wikipedia en Monumentum, bevestigen zijn status als beschermd en bestudeerd overblijfsel.

Externe links