Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Menhir de la Haute-Borne is een blok van lokale kalksteen (boven Portlandian) van 6,56 meter hoog, gelegen in Fontaines-sur-Marne, in de buurt van de Châtelet de Gourzon site. Het is gelegen aan de rand van een oude Romeinse weg van Segessera (Bar-sur-Aube) naar Nasium (Naix-aux-Forges), die zijn rol in de oude reizen toont. Een Latijnse inscriptie, "VIROMARUS ISTATILIF," gegraveerd op een hoogte van 3,41 m, roept een karakter op genaamd Viromarus, geïnterpreteerd als "Viromarus zoon d'Istatili" door de historici Espranze en Lepage.

Het monument werd omvergeworpen door een storm op 26 november 1782 en onthulde een scheur die afwezig was uit eerdere beschrijvingen (waaronder die van ingenieur Legendre in 1751 en van Grignons tekening in 1773). Hij bleef 63 jaar in bed voordat hij in 1845 rechtgezet werd door de prefect Romieu, waarna hij 1 meter diep begroef. Gerangschikt als historische monumenten op 26 december 1883, belichaamt het zowel een prehistorische vestige als een historisch monument gekoppeld aan Romeinse uitwisselingen.

Volgens een lokale legende is de menhir de spindel die verloren gaat door een Lorrain fee die naar de molens in Rachecourt gaat. Deze mondelinge traditie, hoewel na het megalithische tijdperk, illustreert de culturele verankering van de site in Champagne folklore. Moderne studies, zoals die van Eric Mahieu of Louis Lepage, benadrukken het belang ervan onder de megalithische sites van de Haute-Marne, naast andere monumenten in de regio.

Externe links