Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De zuidelijke menhir, bijgenaamd Pierre Levée des Soux of Pierre de Tonnerre, is een megalith gelegen op Île-d'Yeu in het departement Vendée. Hoewel algemeen beschouwd als een menhir, de exacte oorsprong blijft onzeker: het kan de resten van een dolmen of megalithische borst. In 1834 noemde Jean-Marie Bachelot de la Pylaie hem onder de dolmens van het eiland, en in 1872 meldde een boer dat koetsiers een dekentafel hadden afgenomen en een decennium eerder steun hadden gegeven.

De steen, naar het noordwesten/zuidoosten gericht, is 1,26 m hoog met een breedte variërend van 1,26 m aan de basis tot 1,40 m aan de bovenkant, met een gemiddelde dikte van 0,40 m. Het is 0,35 m diep in de grond en heeft een grote blokinstelling. Twee andere kleinere stenen staan loodrecht op de oostkant. Het noordelijke gezicht, glad en regelmatig, lijkt te zijn geknuffeld, terwijl sporen zoals een pauze, een inkeping en een cupula zichtbaar zijn.

Gerangschikt als historische monumenten in 1889 werd de site in 1908 door Marcel Baudouin doorzocht. Deze laatste beschreven in detail zijn structuur en eigenaardigheden, die bijdragen tot een beter begrip van deze megalithische vestige. De veronderstellingen over de oorspronkelijke functie (menhir geïsoleerd, dolmen element) blijven open, maar het archeologisch belang ervan wordt erkend, zoals blijkt uit de studies en bibliografische referenties die eraan zijn gewijd.

Externe links