Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De metro ingang van het Alexandre-Dumas station, ontworpen door architect Hector Guimard, maakt deel uit van het project om het Parijse netwerk aan het begin van de 20e eeuw te verfraaien. In 1900 in opdracht van de Parijse Metropolitan Railway Company (CMP), is het een van de 167 toegangen ontworpen door Guimard, waarvan de meeste werden vernietigd na de Eerste Wereldoorlog. Deze werken, die ijzer, gietijzer, glas en geëmailleerde lava combineren, markeren het hoogtepunt van Art Nouveau in Frankrijk en worden een embleem van het Parijse stadslandschap.

Hector Guimard, hoewel geen winnaar van de eerste competitie georganiseerd door de CMP in 1899, werd gekozen in duistere omstandigheden, misschien dankzij de invloed van Adrien Bénard, voorzitter van de Company en amateur van Art Nouveau. Zijn project, gekozen voor zijn lichtheid en modulariteit, werd in recordtijd gerealiseerd om klaar te zijn voor de Universele Tentoonstelling van 1900. De ingangen, gekenmerkt door hun candelabras in de vorm van "strengen van muguet" en hun "Metropolitan" borden met gestileerde letters, brak met traditionele modellen beschouwd als te omslachtig.

Guimard's edicles en entourage, hoewel bekritiseerd voor hun stijl beschouwd als te uitbundig, werden geleidelijk erkend als meesterwerken. Al in de jaren zestig leidde een bewustzijn van erfgoed tot de bescherming van 86 van 167 originele werken, waaronder die van het station Alexandre Dumas. Vandaag de dag belichamen deze identiek gerestaureerde ingangen de alliantie tussen stedelijke functionaliteit en art nouveau esthetiek, terwijl ze een symbool blijven van de Paris Belle Époque.

Station Alexandre Dumas, gelegen op lijn 2 van de Parijse metro, werd ingehuldigd in 1903. De ingang, typisch voor de Guimard stijl, onderscheidt zich door zijn gietijzeren portico versierd met oranje rode verrines en een geëmailleerd bord. Hoewel minder monumentaal dan de edicles van grote stations zoals Bastille of Star, illustreert het de standaardisatie van secundaire toegangen, ontworpen om harmonieus te integreren in de stedelijke stof. De gebruikte materialen .. ... lava, ijzer en glas .. weerspiegelen de industriële innovatie van de tijd.

De bescherming van deze ingangen, met name door inschrijving in de historische monumenten in 1978, getuigt van hun erfgoedwaarde. Sinds de jaren negentig voert RATP restauratiecampagnes om hun authenticiteit te behouden, waaronder originele kleuren (groen en oranje) en decoratieve details. Vandaag de dag zijn deze toegangen, eenmaal bedreigd met verdwijning, onafscheidelijke elementen geworden van de visuele identiteit van Parijs, gevierd zowel voor hun nut als voor hun artistieke schoonheid.

Externe links