Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Mine du Val-de-Fer, gelegen in Neuves-Maisons en Meurthe-et-Moselle, werd geëxploiteerd van 1874 tot 1968 voor zijn ijzererts, met galerijen die zich over bijna 400 km uitstrekken. De operatie begon met Victor De Lespinats, ingenieur van de École des Mines in Parijs, die de storting in 1869 identificeerde voordat deze werd onderbroken door de oorlog van 1870. De Société Métallurgique de la Haute-Moselle, opgericht in 1872, lanceerde de eerste winningen in 1874, vergezeld van de bouw van een nabijgelegen staalfabriek, verbonden met een spoorweg genaamd Le Coucou.

In 1900, werden vier mijnbouwconcessies (Val-de-Fer, Val-Fleurion, Maron-north en Fond de Monvaux) bij decreet samengebracht, die de activiteit consolideren. De mijn kende aanzienlijke sociale bewegingen, zoals de oprichting van een mijnwerkersbond in 1890 en een onderlinge hulpmaatschappij in 1894. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werden vrouwen en invaliden ingehuurd om de productie te handhaven, terwijl generaal de Castelnau in 1914 zijn hoofdkwartier daar installeerde tijdens het Duitse offensief tegen Nancy.

Na de Tweede Wereldoorlog moderniseerde de mijn zijn infrastructuur, maar de internationale concurrentie leidde tot een daling in de jaren zestig. Ondanks stakingen werd het definitief gesloten op 31 december 1968. Sinds de jaren negentig is een vereniging van voormalige mijnwerkers, AMO, galerieën aan het herstellen naar een museum, open voor het publiek tijdens Erfgoeddagen. De site, die in 1992 als historisch monument werd genoemd, omvat een ertsaccu van de jaren dertig, nu in rehabilitatie.

Speleoloog François Boyette (1948 Sinds 2018 houdt de NAC maandelijks toezicht op de site, terwijl de gemeente Neuves-Maisons, eigenaar, restauratiewerkzaamheden uitvoert die worden medegefinancierd door het departement, de regio Groot-Oost en Europa. Er werd een 90 meter lange reliëfgalerij gegraven en 19e-eeuwse ondergrondse accu's werden herontdekt.

De mijn maakt deel uit van een educatieve cursus, waaronder de oude spoorlijn die naar de fabriek leidt, gekenmerkt door historische bakens. De galerijen leveren nog steeds drinkwater aan naburige gemeenten (Maron, Chaligny, Chavigny) via de gemeenschap van Moselle en Madon, terwijl patroonbedrijven nu het behoud ervan ondersteunen.

Toekomst

Sinds de jaren negentig heeft een vereniging van voormalige mijnwerkers, de AMO (Workshop van Memoir Ouvrière), een deel van de galeries gerestaureerd om ze om te vormen tot een museum. Het museum ontvangt dus meer dan duizend bezoekers tijdens de Erfgoeddagen van een plaats die in 1992 als historische monumenten is geregistreerd.

Externe links