Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het mausoleum van de familie Cabrol, gelegen op het Miramont kerkhof in Decazeville, werd in het midden van de 19e eeuw door François Cabrol in opdracht gegeven om familiebegrafenis te huisvesten. Het gebouw, ontworpen door architect Antoine-Martin Garnaud (grand prix de Rome in 1817), onderscheidt zich door een klassieke architectuur in twee niveaus: een begrafenis basis toegankelijk via zijtrappen en een versierde kapel, bovenop een dak in het midden van de hangar. Twee allegorische beelden, de Grieve en het Geloof, gesneden door Raymond Gayrard, omlijst de ingang van de mortuariumkamer. Het gebruik van de helling van het land isoleert het monument en versterkt zijn monumentale karakter in het hart van de begraafplaats.

François Cabrol (1793 Het land werd aangeboden door M. de Lassalle, en het mausoleum werd een centraal element van de nieuwe begraafplaats. De beelden van Gayrard, een Aveyronische beeldhouwer opgeleid in Parijs, illustreren zijn neoklassieke stijl, terwijl de architectuur van Garnaud zijn expertise weerspiegelt, met name na de bouw van de kerk van Decazeville in 1847. Het monument, gedeeltelijk gerestaureerd in 1916 en 1952 (versterkte betonnen dak ter vervanging van een stenen kluis), werd geclassificeerd als een historisch monument in 2019.

Raymond Gayrard (1777 Beschermd door Baron Denon, exposeerde hij op de Salon van 1819 met L-Amour zijn pijlen, overgenomen door Louis XVIII voor Saint-Cloud. Zijn werk voor het Mausoleum Cabrol, gerealiseerd in samenwerking met Garnaud, markeert het hoogtepunt van zijn carrière in Aveyron. De archieven vermelden een afgebroken renovatie vóór de Tweede Wereldoorlog, uitgesteld vanwege de omstandigheden, en vervolgens afgerond door de Aveyron Society of Industrial Construction (SACI) in 1952.

Het mausoleum, een gemeenschappelijk bezit, belichaamt de burgerlijke begrafeniskunst van de 19e eeuw, waarbij religieuze symboliek (Allegorieën van Geloof en Rouwen) en architectonische ambitie worden gemengd. De registratie in 2019 benadrukt zijn erfgoedwaarde, zowel voor zijn familiegeschiedenis als voor zijn landschapsintegratie in de Miramontbegraafplaats. De opeenvolgende restauraties (wand van behuizing in 1916, dak in 1952) getuigen van het continue onderhoud, ondanks historische gevaren.

Externe links