Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Motte Saint-Georges-d'Alschwiller

Motte Saint-Georges-d'Alschwiller

    Route Sans Nom
    68360 Soultz-Haut-Rhin
Eigendom van een particulier bedrijf

Tijdlijn

Moyen Âge central
Bas Moyen Âge
Renaissance
Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
1100
1200
1300
1400
1500
1800
1900
2000
1135
Eerste vermelding van Alschwiller
1289
De vermelding van het kasteel
XIVe siècle
Verdwijning uit het dorp
1857
Archeologische vondsten
fin XVIIIe siècle
De kapel ontbreekt
22 novembre 1989
Historische monument classificatie
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Geklasseerd erfgoed

Totaal overblijfselen, inclusief bodem (ca. 20 51): inschrijving bij decreet van 22 november 1989

Kerncijfers

Max de Ring - Archeoloog De mot opgegraven in 1857.

Oorsprong en geschiedenis

De Saint-Georges-d'Alschwiller is een archeologisch overblijfsel gelegen in Soultz-Haut-Rhin, in het departement Haut-Rhin. Deze site komt overeen met de locatie van een vermist dorp, Alschwiller, genoemd sinds 1135. Het dorp herbergde een kasteel in 1289 en een kapel, die aan het einde van de 18e eeuw verdween. Het dorp zelf was al in de 14e eeuw verdwenen en liet deze motte achter als enige getuigenis van zijn bestaan.

De afgeknotte structuur van de mot werd in 1857 door Max de Ring doorzocht en onthulde een "wandbehuizing." Deze blijven weliswaar gedeeltelijk getuigen van het strategische belang van de site in de Middeleeuwen. De motte werd bij beschikking van 22 november 1989 in de aanvullende inventaris van historische monumenten ingedeeld, waardoor alle resten, inclusief de bodem, beschermd werden.

De site is nu eigendom van een particulier bedrijf. Zijn naam, "Mont Saint-Georges," roept een mogelijke religieuze toewijding of een lokale legende op, hoewel de beschikbare bronnen de exacte oorsprong van deze appellatie niet specificeren. De archieven van het voormalige bisdom Basel en de documenten van het Decapole (Saint Empire) vermelden Alschwiller tussen 1337 en 1357, die haar integratie in de administratieve en religieuze netwerken van die tijd bevestigt.

Externe links