Windmolen

Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Rémire-Montjoly windmolen, gelegen in Guyana, is een historisch monument geclassificeerd bij decreet van 18 oktober 1994. Gebouwd in het 1e kwartaal van de 19e eeuw, onderscheidt het zich door zijn hybride architectuur, die de kenmerken van Europese molens en Antilliaanse molens combineert. De conische toren, 8,50 meter hoog en met een identieke diameter, is gebouwd in lokale steritische stenen balgen, met frames van geïmporteerde bessen materialen zoals zandsteen of baksteen. Deze molen, waarschijnlijk opzichtig door de lage en onregelmatige winden van de regio, was uitgerust met verticale rollen om de suikerstokken te malen.

De molen is het enige overblijfsel van de Windmill Habitation, een suiker landgoed waarvan de grond, ooit geteeld in suikerriet, verlengd tot 1945. De site behoorde oorspronkelijk tot de Jezuïeten van Loyola (1668 In 1936 werd hij overgenomen door het Syndicaat des Petits Planteurs de cane de Remire. Na de suikercrisis van 1945 werd het land verkocht aan een particulier bedrijf, dat vervolgens in 1977 door de staat werd gekocht voordat het in 1994 werd overgebracht naar de gemeente Rémire-Montjoly.

Archeologische opgravingen uitgevoerd in 1985 en 1991 onthulden meubels daterend uit het midden van de 19e eeuw tot het begin van de 20e eeuw, wat suggereert dat de bouw ervan samenviel met de komst van Antillais in Guyana, de technieken van deze molens beheersend. Een Buchanan stoommachine, gebruikt van 1882 tot 1945 om de stokken te malen, blijft aan de voet van de heuvel waar de molen wordt gebouwd. De 1733 gegraveerde toewijding op de toren kan wijzen op een hergebruik van materialen of een onbevestigde eerdere datum, maar de bronnen overeenstemming over een bouw in het begin van de 19e eeuw.

Architectureel neemt de molen de standaardafmetingen van de Antilliaanse molens over: een hoogte en diameter van 8 tot 10 meter, dikke muren van 1 tot 1,30 meter, en een rechte houten trap met twee verdiepingen. De hoofddeur, geplaatst onder de wind, vermeden luchtstromen, terwijl een dakraam verlicht het interieur. De niches in de muren en het grove apparaat, het mengen van lokale en geïmporteerde materialen, tonen een aanpassing aan de beschikbare middelen. De op koraalkalk gebaseerde crepi, typisch voor de Antilliaanse gebouwen, versterkt deze culturele link.

Vandaag de dag eigendom van de gemeente, is de molen een unieke getuigenis van Guyana's suikergeschiedenis en technische uitwisselingen tussen West-Indië en Guyana. Zijn classificatie als historisch monument in 1994 stond het behoud ervan toe, hoewel het oorspronkelijke gebruik werd beperkt door lokale klimatologische omstandigheden. De locatie, gelegen op minder dan een kilometer van de Loyola woning, biedt een panorama van de evolutie van de landbouw en industriële technieken in de regio.

Externe links