Eerste kaartitem 1781 (≈ 1781)
Moulin stond op een kaart van het bisdom.
1835
Datum gegraveerd op de top
Datum gegraveerd op de top 1835 (≈ 1835)
Waarschijnlijk het repareren van de molen.
1865
Vervanging van het mechanisme
Vervanging van het mechanisme 1865 (≈ 1865)
Onderhoud van het hardhout model.
29 septembre 1961
Registratie voor historische monumenten
Registratie voor historische monumenten 29 septembre 1961 (≈ 1961)
Officiële bescherming van het gebouw.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Windmolen van Caunes (cad. A 322): inschrijving bij decreet van 29 september 1961
Kerncijfers
Information non disponible - Geen karakter geciteerd
Bronnen vermelden geen historische actoren die met deze molen te maken hebben.
Oorsprong en geschiedenis
De molen van Caunes is een emblematisch gebouw in de gemeente Cassés, in het departement l'Aude, in de regio Occitanie. Gebouwd tussen de 18e en 19e eeuw, werd het vermeld in 1781 op een kaart van het bisdom Saint-Papoul, wat een eerdere oorsprong voor zijn toren suggereert. Deze molen, in eerste instantie uitgerust met vier messen, heeft een afgeknotte structuur in puin en een draaidak getopt door een pijnappel. Het mechanisme, gedeeltelijk vernieuwd in 1865, is gebaseerd op hardhouten tandwielen, typisch voor de molens van die tijd.
De molen werd ontworpen om twee soorten granen te malen: maïs en tarwe, dankzij twee wielen afzonderlijk bediend door ijzeren assen. Het zeil, bestaande uit acht canvas-elementen gerangschikt naar de windkracht, toont een technische aanpassing aan de lokale omstandigheden. Opgeschreven in historische monumenten bij decreet van 29 september 1961, belichaamt het het industriële en agrarische erfgoed van Aude. De late, gedateerd 1835, roept een reparatie in plaats van een constructie, terwijl de exacte locatie, dicht bij 80 La Serre, blijft gedocumenteerd in de archieven.
De molen van Caunes weerspiegelt de traditionele maalpraktijken van Languedoc, waar windmolens een centrale rol speelden in de plattelandseconomie. Deze gebouwen, vaak collectief, lieten boerengemeenschappen toe hun gewassen om te zetten in meel, de basis van hun voedsel. De regio, gekenmerkt door graan- en wijnteelt, had veel soortgelijke molens, nu grotendeels uitgestorven. Dit exemplaar, bewaard gebleven, biedt een zeldzame getuigenis van vakmanschap en pre-industriële technieken.
De registratie van de molen als historische monumenten in 1961 onderstreept de erfgoedwaarde, zowel architectonisch als technisch. De beschermde elementen omvatten de toren, het houten mechanisme, en de twee resterende messen, uitgerust met een wilgenhout netwerk dat de vleugel ondersteunt. Hoewel de nauwkeurigheid van de locatie als begaanbaar wordt beschouwd (noot 5/10), wordt het geschatte adres, 80 La Serre, en zijn kadaster (sectie A, perceel 322) genoemd in de Mérimée basis. Vandaag de dag zijn de stand van de instandhouding en de toegankelijkheid ervan voor het publiek niet gespecificeerd in de beschikbare bronnen.