Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Villar-Loubière watermolen, gelegen in de Hautes-Alpes, is een tweede kwart van het 19e eeuwse gebouw, oorspronkelijk gewijd aan de productie van meel en olie (waarschijnlijk olijf). Het gebouw, bedekt met stoppels, behoorde tot de familie Bellon voordat het in 1978 werd overgebracht naar het Nationaal Park Écrins. De originele uitrusting bestond uit drie horizontale wielen aangedreven door houten kanalen, elk gewijd aan een specifieke functie: oliemolen, diervoeder, en bloemproductie. Een vierde verticaal wiel, nu gereduceerd tot zijn as, bediend een zeefwiel.

De molen behoudt opmerkelijke elementen zoals een verticaal oliewiel dat draait op een granieten cuvier uit 1838, een kachel, schroefpersen (inclusief een in cabestan) en twee paar meelwielen met hun hefgalg. Deze binneninrichting, beschermd door een decreet van 21 maart 1983, getuigen van de ambachtelijke technieken van die tijd. De site, eigendom van de gemeente, illustreert de centrale rol van de molens in de plattelandseconomie van de Alpen in de 19e eeuw, waarbij landbouwactiviteiten en gewasverwerking worden gecombineerd.

Gerangschikt als een historisch monument voor zijn architectuur en bewaarde mechanismen, biedt deze molen een zeldzaam voorbeeld van vroeg industrieel erfgoed in Provence-Alpes-Côte d De registratie in 1983 benadrukt zijn technische en historische waarde, terwijl de ligging in het Nationaal Park Écrins het een getuigenis maakt van traditionele bergpraktijken. De nauwkeurigheid van de locatie blijft echter zwak (niveau 5/10), waardoor gedetailleerde geografische studies worden beperkt.

Externe links