Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Musée-Library Pierre-André-Benoit ligt in het Château de Rochebelle, een neoklassiek gebouw in Alès. Dit landgoed, bekend sinds de Middeleeuwen als Brouzenc, nam de naam Rochebelle omstreeks 1700. In 1758 werd het beschreven als een groot vierkant huis met verschillende appartementen, een kapel en een galerie. Het kasteel dankt zijn huidige stijl aan François-Pierre de Tubeuf, de dealer van de Rochebelle mijnen, die het in 1790 verworven en gaf het zijn neo-klassieke aspect.

In de 19e eeuw werd het kasteel de residentie van de mijnwerkers, die moderniseerde haar interieur en exterieur, met toevoeging van een noordelijke vleugel. In 1976 verwierf de stad Alès eigendom en uitrusting tussen 1986 en 1988 voor de installatie van het Pierre-André-Benoit Bibliotheekmuseum, geopend in 1989. Dit museum herbergt een collectie moderne en hedendaagse kunst, gecentreerd op het geïllustreerde boek, afgeleid van het geschenk van Pierre-André Benoit (1921-1993), printer, beeldhouwer en dichter uit Ales.

De collecties van het museum omvatten werken van grote kunstenaars zoals Picasso, Braque, Miró en Alechinsky, evenals bijna 425 kunstenaarsboeken. Deze werken weerspiegelen de abstractie van de jaren vijftig tot en met zeventig en het ultieme werk van grote hedendaagse meesters. Het museum belicht het kleine formaat, een passie van Pierre-André Benoit, zichtbaar in zijn eigen creaties en in de grafische kunst tentoongesteld. Het Château de Rochebelle werd gekozen vanwege zijn gelijkenis met Benoîts laatste residentie, het Château Moderne in Rivières-de-Theyrargues.

Het museum biedt ook tijdelijke tentoonstellingen, waarbij grote kunstenaars als Picasso, Braque, Jean Arp of Anne Slacik worden belicht. Deze tentoonstellingen zijn gebaseerd op permanente collecties, waaronder schilderijen, sculpturen, prenten en zeldzame boeken. Het museumpark herbergt ook metalen en betonwerken, evenals een opmerkelijke rozentuin in het voorjaar.

Het Château de Rochebelle, alvorens een museum te worden, herbergde bisschoppen van Alès en mijnwerkers, die de industriële en religieuze geschiedenis van de regio weerspiegelen. De neoklassieke decoratie, deels in cement, neemt de elementen op die zijn toegevoegd door de verschillende eigenaren, waaronder de beheerders van de kolenmijnen die het landgoed in de 19e eeuw verrijkten.

Externe links