Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Musée d'Art et d'Industrie de Saint-Étienne ontstond in 1833, toen de gemeente besloot om een fonds te creëren voor een toekomstig museum, zonder een speciale plaats. In 1846 werd een gebouw gebouwd door Étienne Boisson om de subprefectuur te huisvesten en vervolgens omgetoverd tot Palais des Arts om het museum en de gemeentelijke bibliotheek te huisvesten. In 1851 werd de collectie verrijkt door de aankoop van wapens door Marshal Oudinot, wat een keerpunt naar een industriële en artistieke roeping markeerde.

In 1889 werd het museum onder leiding van gemeenteraadslid Alfred Colombet officieel opgericht als het Museum voor Kunst en Industrie, dat beeldende kunst en industriële kunst samenbracht. Marius Vachon, de eerste curator, maakt het een economisch instrument voor lokale industriëlen, waaronder lintontwerpers en reders. Het museum wordt een plaats van behoud, training en demulatie, gekoppeld aan de École Régionale des Arts Industriels de Saint-Étienne.

Aan het begin van de 20e eeuw, ondanks de moeilijkheden in verband met industriële transformaties, werd het museum verrijkt met diverse collecties (emaux, ivoor, keramiek) dankzij de Ogier erfenis. Vanaf 1947, onder leiding van de Duitse Maurice, ging hij naar moderne kunst en ontwikkelde nieuwe afdelingen, zoals de cyclus en de mijn. In de jaren zeventig benadrukte Bernard Ceysson dit beleid met overnames van hedendaagse kunst, ondersteund door de Casino Foundation.

In 1987 test het museum drie locaties, waaronder het Museum of Modern Art en het Museum of Mine, die de site heroriënteren op zijn iconische industriële collecties: wapens, cycli, linten en textiel. Een complete renovatie, voltooid in 2001 onder leiding van Nadine Besse, moderniseert de ruimte en bevestigt zijn roeping als museum voor de samenleving, waarbij het traditionele erfgoed en hedendaagse vormgeving worden gecombineerd.

Vandaag de dag herbergt het museum de op één na grootste wapencollectie van Frankrijk, na die van het Army Museum in Parijs, evenals de grootste wereldwijde collectie linten. Zijn tentoonstellingen belichten de industriële geschiedenis van Stéphanois, van de eerste vuurwapens tot de innovaties van fietsen, tot de lintindustrie, een symbool van lokale knowhow. Demonstraties van weefgetouwen en interactieve paden versterken zijn anker in de overdracht van traditionele en moderne technieken.

Het gebouw zelf, oorspronkelijk ontworpen als een subprefectuur, illustreert de 19e-eeuwse officiële architectuur. De renovatie door Jean-Michel Wilmotte in de jaren negentig liet toe om de oorspronkelijke volumes te markeren en tegelijkertijd moderne museumruimtes te integreren, waardoor een dialoog ontstond tussen erfgoed en innovatie.

Externe links