Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Oranjemuseum bezet een gebouw gebouwd in 1852 door architecten Firmin Bourgeois en Louis Visconti om de sinaasappelbomen van de Tuileries Garden in de winter te huisvesten. De zuidelijke gevel, geglazuurd om licht te vangen, contrasteert met een blinde noord gevel die wind beschermt. Oorspronkelijk gebruikt als een kas, in 1865 verwelkomde de site de beeldhouwer Carpeaux om de buste van de keizerlijke prins te creëren. Tussen 1890 en 1912 organiseerde hij de jaarlijkse tentoonstelling van jachtschilders, verbonden aan de Central Canine Society.

In 1921 werd de Orangerie toegewezen aan Schone Kunsten en gekozen door Claude Monet, met de steun van Georges Clemenceau, om zijn cyclus van Nympheas (1927) tentoon te stellen. De acht panelen, gerangschikt in twee ovale kamers, worden ingehuldigd na de dood van de schilder. Van 1930 tot 1933 organiseerde het museum tijdelijke tentoonstellingen (impressionisten, Rubens) alvorens aan het Louvre te worden gehecht. Tijdens de bezetting exposeerde Arno Breker, een officiële beeldhouwer van het Derde Rijk, daar in 1942 in een context van nazi propaganda.

In 1959 en 1963 verwierf de staat de Walter-Guillume collectie (146 schilderijen, waaronder Renoir, Cézanne, Picasso), gegeven onder de voorwaarde van vruchtgebruik door Domenica Walter, weduwe van koopman Paul Guillaume. Het museum werd tussen 1960 en 1965 gerenoveerd om het te huisvesten, en van 2000 tot 2006 om de natuurlijke verlichting van de Nympheas te herstellen en ondergrondse ruimtes te creëren. Sinds 2010 is het verbonden aan het Orsay Museum onder de officiële naam van het Orsay Museum en het Oranjerie Museum.

Verzameling

Rez de chaussée haut
Salles 1 et 2 : Les Nymphéas (Monet)
Rez de chaussée bas
Salle de Renoir et Cézanne I
Salle de Renoir et Cézanne II
Salle de Rousseau et Modigliani
Salle de Marie Laurencin
Salle de Matisse, Derain et Picasso I
Salle de Matisse, Derain et Picasso II
Salle de Derain
Salle d'Utrillo et Soutine

Externe links