Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Musée de la mine de Saint-Étienne, officieel Couriot musée de la mine, is gehuisvest in de gebouwen van de laatste put in St. Gemaakt in 1991, het behoudt de industriële infrastructuur van de Société Anonyme des Mines de la Loire, met inbegrip van de grote wastafel (1948), de lampfabriek, en de extractie machinekamer. De site, geclassificeerd als een historisch monument in 2011, illustreert de climax van steenkoolwinning in het stroomgebied van Stéphanois, met ruimtes die het leven van mijnwerkers en tentoonstellingen over zes eeuwen mijnbouwgeschiedenis herstellen.

De Couriot goed, gebouwd tussen 1913 en 1919, werd de administratieve zetel van Sector West na de 1946 nationalisatie. De 35 meter brede metalen rand, zichtbaar vanaf een afstand, symboliseerde de industriële kracht van Saint-Étienne. Het museum biedt een reis door de oorspronkelijke gebouwen: de compressorruimte, de locomotief reparatiewinkel, en de recepten (kooi laadruimtes). De nog waarneembare geur van kolen en vet versterkt de onderdompeling in de mijnbouwwereld, terwijl collecties lampen, gereedschappen en archieven dagelijks werk documenteren.

De geschiedenis van de site dateert uit de 18e eeuw, met ambachtelijke steenkoolwinning in de wijk Beaubrun. In 1893 nam de Société des Mines de la Loire het bedrijf van Beaubrun op en moderniseerde de installaties, waardoor de Couriot goed werd opgezet om de 8e Grüner laag op een diepte van bijna 700 meter te bedienen. De bron, die in 1973 werd gearresteerd, was de laatste in bedrijf in Saint-Étienne. Zijn ranglijst in 2011 en de opening van het Joseph Sanguedolce Park (2013) maakte het tot een plek van herinnering en cultuur, genaamd Musée de France.

Het museum herbergt drie permanente ruimten die in 2014 zijn ingehuldigd: De figuur van de minderjarige (kunstwerken en archieven), De grote geschiedenis van Couriot (maquettes en reliëfplannen), en Zes eeuwen van kolenavontuur (gereedschappen, foto's, reliëfplan van 1889). De site, gebruikt voor filmopnamen tussen 1973 en 1991 (Judge Fayard, Le Brassier), getuigt ook van sociale worstelingen, zoals de staking van 1948 en de bezetting door de mobiele bewaker.

De meeste bewaard gebleven gebouwen dateren uit de Eerste Wereldoorlog (kantoren, ketelruimte) en de naoorlogse periode (grote wasbak, lampenfabriek). De betonnen grens van Châtelus 1 (1928) en de crassiers, zichtbaar vanuit de stad, herinneren aan de landschap voetafdruk van de kolenindustrie. Het museum organiseert culturele evenementen (festivals, projecties) en rondleidingen die het technische erfgoed belichten, zoals de in 1973 bevroren extractiemachine.

De site maakt deel uit van een gebied gekenmerkt door mijnbouw erfgoed, samen met andere bewaarde paardrijden (Puits des Combes, Puits du Marais). De vastgoedkorf (1911), het huisvestingsprogramma voor mijnwerkers en de aankoop van 5 km2 grond door de Loiremijnen om de verstedelijking te beperken illustreren de sociale en stedelijke impact van de activiteit. Tegenwoordig werkt het museum samen met verenigingen zoals Vrienden van het Mijnmuseum om dit collectieve geheugen te bewaren.

Externe links