Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Musée de la mine de Saint-Étienne dans la Loire

Musée
Label Musée de France
Musée de la mine

Musée de la mine de Saint-Étienne

    3 Boulevard Maréchal Franchet D'esperey
    42000 Saint-Étienne
Eigendom van de gemeente; staatseigendom
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Musée de la mine de Saint-Étienne
Crédit photo : Daniel VILLAFRUELA. - Sous licence Creative Commons

Tijdlijn

XIXe siècle
Époque contemporaine
1900
2000
1893
Absorptie van het bedrijf Beaubrun
1913-1919
Bouw van Couriotput
1946
Nationalisering van de bekkens
5 avril 1973
Sluiting van de Couriotput
1991
Opening van het museum
2011
Historische monument classificatie
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Geklasseerd erfgoed

Het mijnterrein, evenals de percelen waarop het zich bevindt, zijn: al zijn gebouwen volledig, met uitzondering van het administratieve gebouw dat wordt voorgesteld voor een inscriptie van zijn gevels en daken, technische installaties en machines, waaronder paardrijden, bekkens van exhaure water, het monument aan de doden van de binnenplaats, de ingang van de splitsing van de bruggen, en perceel 218 NZ 94; de totaliteit van het lage platform tot de sluiting van het SNCF-spoor is 218 OS 82, NZ 93 en OT 51; crassiers zittend met Parcel 218 OR 32; de gevels en daken van de gebouwen van de oude mijn gelegen aan de voet van de craziers en het perceel 218 OR 10: inscriptie op volgorde van 22 april 2010 - De volgende elementen van de Puits Couriot mijnbouwplaats, gelegen op de zogenaamde "la Cullate" en "le Clapier" sites: het kadastraal perceel 218 NZ 94 met alle bouwelementen van zijn aard, met uitzondering van het interieur van de gevels en de gevels; de gebouwen van de oude OR 10 die op het terrein liggen; de

Kerncijfers

Henry Couriot - Voorzitter van de SA des Mines de la Loire Geef zijn naam aan de bron in 1917.
Maréchal Pétain - Frans staatshoofd Bezoek de site in 1941.
Jean-Paul Laurens - Artiest Auteur van het werk *Les Mineurs* exposeerde.
Joseph Sanguedolce - De mens betaalde eerbetoon Stadspark genoemd ter ere van hem.

Oorsprong en geschiedenis

Het Musée de la mine de Saint-Étienne, officieel Couriot musée de la mine, is gehuisvest in de gebouwen van de laatste put in St. Gemaakt in 1991, het behoudt de industriële infrastructuur van de Société Anonyme des Mines de la Loire, met inbegrip van de grote wastafel (1948), de lampfabriek, en de extractie machinekamer. De site, geclassificeerd als een historisch monument in 2011, illustreert de climax van steenkoolwinning in het stroomgebied van Stéphanois, met ruimtes die het leven van mijnwerkers en tentoonstellingen over zes eeuwen mijnbouwgeschiedenis herstellen.

De Couriot goed, gebouwd tussen 1913 en 1919, werd de administratieve zetel van Sector West na de 1946 nationalisatie. De 35 meter brede metalen rand, zichtbaar vanaf een afstand, symboliseerde de industriële kracht van Saint-Étienne. Het museum biedt een reis door de oorspronkelijke gebouwen: de compressorruimte, de locomotief reparatiewinkel, en de recepten (kooi laadruimtes). De nog waarneembare geur van kolen en vet versterkt de onderdompeling in de mijnbouwwereld, terwijl collecties lampen, gereedschappen en archieven dagelijks werk documenteren.

De geschiedenis van de site dateert uit de 18e eeuw, met ambachtelijke steenkoolwinning in de wijk Beaubrun. In 1893 nam de Société des Mines de la Loire het bedrijf van Beaubrun op en moderniseerde de installaties, waardoor de Couriot goed werd opgezet om de 8e Grüner laag op een diepte van bijna 700 meter te bedienen. De bron, die in 1973 werd gearresteerd, was de laatste in bedrijf in Saint-Étienne. Zijn ranglijst in 2011 en de opening van het Joseph Sanguedolce Park (2013) maakte het tot een plek van herinnering en cultuur, genaamd Musée de France.

Het museum herbergt drie permanente ruimten die in 2014 zijn ingehuldigd: De figuur van de minderjarige (kunstwerken en archieven), De grote geschiedenis van Couriot (maquettes en reliëfplannen), en Zes eeuwen van kolenavontuur (gereedschappen, foto's, reliëfplan van 1889). De site, gebruikt voor filmopnamen tussen 1973 en 1991 (Judge Fayard, Le Brassier), getuigt ook van sociale worstelingen, zoals de staking van 1948 en de bezetting door de mobiele bewaker.

De meeste bewaard gebleven gebouwen dateren uit de Eerste Wereldoorlog (kantoren, ketelruimte) en de naoorlogse periode (grote wasbak, lampenfabriek). De betonnen grens van Châtelus 1 (1928) en de crassiers, zichtbaar vanuit de stad, herinneren aan de landschap voetafdruk van de kolenindustrie. Het museum organiseert culturele evenementen (festivals, projecties) en rondleidingen die het technische erfgoed belichten, zoals de in 1973 bevroren extractiemachine.

De site maakt deel uit van een gebied gekenmerkt door mijnbouw erfgoed, samen met andere bewaarde paardrijden (Puits des Combes, Puits du Marais). De vastgoedkorf (1911), het huisvestingsprogramma voor mijnwerkers en de aankoop van 5 km2 grond door de Loiremijnen om de verstedelijking te beperken illustreren de sociale en stedelijke impact van de activiteit. Tegenwoordig werkt het museum samen met verenigingen zoals Vrienden van het Mijnmuseum om dit collectieve geheugen te bewaren.

Externe links

Bezoekvoorwaarden

  • Téléphone : 04 77 43 83 23
  • Ouverture permanente : Tous les jours sauf le lundi matin
  • Moyenne saison : De 9h à 12h30 (dernier départ de visite guidée à 11h) et de 14h à 18h (dernier départ de visite guidée à 16h30).
  • Haute saison : De juillet à août de 9h30 à 12h30 (dernier départ de visite guidée à 11h) et de 14h à 18h30 (dernier départ de visite guidée à 17h).
  • Fermeture : Le lundi matin et les 1er janvier, 1er mai, 14 juillet, 15 août, 1er novembre et 25 décembre
  • Tarif individuel : Visite libre Plein tarif 6€ / tarif réduit 4,50€
  • Tarif de groupe : Visite guidée Plein tarif 7€ / tarif réduit 5€
  • Contact organisation : Accueil et réservation au 04 77 43 83 23