Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Puces Tower is een versterkt gebouw uit de 12e eeuw, voormalige kerker van het feodale kasteel van Thionville in Moezel. Oorspronkelijk maakte het deel uit van een Karolingisch palatium dat in de 8e eeuw werd genoemd, verwoest in de 10e eeuw. Zijn huidige bouw, gedateerd tussen de 11e en 12e eeuw, hergebruikt blokken van verschillende oorsprong, waaronder Karolingische overblijfselen. De ronde fundering van 2,5 tot 3 meter hoog, ooit geïnterpreteerd als een kapel, lijkt hedendaags van veelhoekige hoogte naar veertien zijden. De toren diende als zetel bij de provoost van 1292 tot de 16e eeuw.

De naam "toren naar de Puces" is afgeleid van een slechte vertaling van de francique Pëtztuurm ("toren naar de put"). In de loop van de eeuwen werd het ook genoemd de toren van Mirabel, de toren van Meilbourg (vermeld in 1295 in Messin documenten), of de toren van Thion in de 19e eeuw. Tussen de 14e en 16e eeuw onderging het grote veranderingen: boren, toevoeging van hulpgebouwen, en interieur lay-out (zoals de schoorsteen van John IV van Raville). De Spanjaarden sloten zich aan bij de vestingwerken tussen 1542 en 1558 en werd gewelfd in 1583, zoals blijkt uit het wapenschild van Wirich de Créhange.

In de 17e eeuw werden plannen overwogen om te transformeren in een militaire gevangenis, maar er werd weinig bereikt. Onder de Duitse annexatie (XIXe eeuw) werd de toren gerestaureerd: de hoes werd herbouwd in 1880, de sloop van aangrenzende vestingwerken in 1903, en de oprichting van een terras met niches in 1904 voor de opening van het museum. Het werd in 1966 hersteld en heropend. In 1932 werd er een historisch monument gebouwd, nu zijn er acht thematische kamers met de geschiedenis van Thionville, van Prehistorie tot Renaissance.

Twee legendes omsingelen de toren. De eerste roept een geheime kamer op en een sleutel die verdween in de 11e eeuw, zogenaamd gestolen door criminelen op weg naar Lemestoff. De tweede, geboren uit een vertaalfout, vertelt dat een veertienjarige prinses werd gevangengenomen en verslonden door vlooien, waardoor alleen haar haar en tanden, bewaard in het museum. Er is geen historisch bewijs om deze rekeningen te ondersteunen.

Architectuur, de toren combineert blokken van verschillende tijdperken, met wieg gewelven op de begane grond en dogische gewelven op de eerste verdieping. De wenteltrap en de kolommen van de tweede verdieping dateren uit de 16e eeuw. Opeenvolgende restauraties (vooral in 1904 en 1966) behouden haar middeleeuwse uiterlijk en passen zich aan haar museumfunctie aan. Het is eigendom van de gemeente en illustreert de evolutie van een feodale kerker in het culturele erfgoed van het Grote Oosten.

Externe links