Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Museum voor Schone Kunsten in Calais, oorspronkelijk genoemd Museum voor Schone Kunsten en Kant, werd ontworpen door architect Paul Pamart en ingehuldigd in 1966. Het is gelegen in een typisch gebouw van de wederopbouw na de Tweede Wereldoorlog, dicht bij Notre-Dame kerk (Tudor stijl) en Richelieu Park, in de historische wijk Calais-Nord. In 2003 werd hij gelabeld als "Musée de France.".

Het museum herbergt bijna 4.400 werken, waaronder schilderijen, sculpturen, tekeningen en foto's, met een sterke weergave van de 19e, 20e en 21e eeuw (ongeveer 3.000 stuks). Onder de tentoongestelde kunstenaars waren Gerrit van Honthorst, Eugène Boudin, Maurice Marinot en Pablo Picasso met Le Vieil Homme (1970). De collectie is ook verrijkt met 231 werken die door verschillende instellingen zijn gedeponeerd. De fonds omvat een opmerkelijk deel van de hedendaagse sculptuur, waaronder post-1960 Engelse toneelstukken, evenals een tekenbureau gericht op Frans-Engelse banden (1770.

Het gebouw, speciaal ontworpen om een museum te huisvesten, heeft sinds de opening kleine verbeteringen ondergaan. In 1994, werken verbeterde toegankelijkheid (verkrachting, lift) en creëerde een educatieve ruimte, terwijl in 2011 de oude kamers gewijd aan kant werden herontworpen na de overdracht van collecties. In 2014 werd het auditorium volledig vernieuwd. Ondanks ambitieuze projecten (zoals de reorganisatie van de zolder in 1997) is er slechts een technische verbetering van reserves en tentoonstellingsruimtes gerealiseerd.

Het museum onderscheidt zich door zijn iconische gebouw, het werk van Paul Pamart en zijn verankering in de lokale geschiedenis, tussen artistiek erfgoed en de herinnering aan wederopbouw. Het label "Musée de France" en de centrale ligging, tegenover Parc Richelieu en bij de kerk van Notre-Dame, maken het tot een belangrijke culturele plek in Hauts-de-France.

Externe links