Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het paleis Carnolès, gelegen in Menton in de Alpes-Maritimes, werd in 1717 gebouwd op initiatief van prins Antoine I van Monaco op grond die door de monniken van Lérins werd verworven. Ontworpen als een trianon geïnspireerd door de Grand Trianon van Versailles, diende het als een zomerverblijf voor de Grimaldi prinsen. De plannen, toegeschreven aan Jacques V Gabriel, werden gewijzigd door architect Jean Antoine Latour, waardoor het recreatiepaviljoen een bewoonbaar huis werd. Het paleis, versierd door Chinese schilders als Bressan en Puppo, werd voltooid in 1725. Het park, gebouwd in hetzelfde jaar, was al de thuisbasis van sinaasappelbomen en sterrenpaden, voor de huidige botanische tuin.

In 1793 werd het vorstendom Monaco geannexeerd door Frankrijk, en het paleis veranderde meerdere malen van hand. Het werd in 1818 door Monaco gerenoveerd in de Empire stijl onder Honoré V (1820-1822). Na de verhuizing van Menton naar Frankrijk in 1861 werd het paleis een casino (1863-1876), dat in 1896 werd overgenomen door de Amerikaanse Edward Philips Allis. Deze laatste droeg de renovatie op aan de Deense architect Hans-Georg Tersling, die zijn diepte verdubbelde en een neo-pompiaanse gevel toevoegde. Sinds 1977 is het Paleis de thuisbasis van het Museum voor Schone Kunsten in Menton, dat in 1969 werd uitgeroepen tot historisch monument.

Het Botanisch Park van het Palais Carnolès, dat als historische monumenten wordt genoemd, strekt zich uit over een hectare en herbergt 137 citrussoorten, waaronder sinaasappel-, citroen- en grapefruitbomen. Gemaakt in 1725 als een bloeiende moestuin, werd het omsloten met overdekte muren van spaliers en druiven. Vandaag wordt het goedgekeurd door het Conservatoire des collections plantes spécialisés en sinds 1994 aangevuld met hedendaagse sculpturen. Het museum toont werken van Raoul Dufy, Max Jacob en primitieve Italianen, die het eclectisme van lokale collecties weerspiegelen.

De geschiedenis van het paleis wordt gekenmerkt door figuren als prins Antoine I, die zijn dochter Marie-Pelline Grimaldi, of architect Tersling, die het gebouw gemoderniseerd. De zeshoekige barokke kiosk, met zijn tegelkap, en de interieurdecoraties van Raphaël Orsolino (1822) getuigen van opeenvolgende stilistische invloeden. Het museum bestendigt ook de erfenis van de in 1951 onder auspiciën van Matisse gelanceerde artistieke biennials en verrijkt haar collecties van grote werken uit de twintigste eeuw.

Externe links