Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Le Jeu de Paume is een gebouw gebouwd in 1862 door architect Melchior Viraut op de noordwestelijke hoek van de Tuileries Garden in Parijs. Oorspronkelijk was er een palmspeelzaal gevestigd, die was overgebracht van de Sandrié Pass (9e arrondissement) nadat deze was vernietigd voor de bouw van Opera Garnier. Napoleon III gaf toestemming voor zijn installatie in de tuinen, met decoratieve elementen uit de oranjerie van de Tuileries, het toekomstige museum van de Oranjerie. De zaal werd geopend op 29 januari 1862.

Al in 1909 werd het gebouw omgebouwd tot een ruimte voor artistieke tentoonstellingen, gekoppeld aan het Louvre en het Musée de l'Orangerie. Hij organiseerde tentoonstellingen zoals honderd portretten van vrouwen van de 18e-eeuwse Engelse en Franse scholen (1909) of retrospectieven gewijd aan Carpeaux (1912). In 1922 werd het een onafhankelijk museum van hedendaagse buitenlandse scholen, voordat het zich specialiseerde in moderne kunst tot 1947, toen het werd overgebracht naar het Palais de Tokyo.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de Jeu de Paume door de nazi's gevraagd om gestenigde kunstwerken op te slaan en te sorteren, vooral aan Joodse kunstenaars. Hermann Göring ging er meerdere malen heen om stukken te selecteren, terwijl de Einsatzstab Reichsleiter Rosenberg daar optrad tot de bevrijding. Rose Valland, een conservatie attaché, maakte een cruciale ondergrondse inventaris voor de naoorlogse restauratie van gestolen werken.

Van 1947 tot 1986 presenteerde de site de impressionistische collecties voor de opening van het Musée d'Orsay. In 1991 werd hij door Antoine Stinco de nationale galerie van de Jeu de Paume, gewijd aan moderne en hedendaagse kunst in al zijn vormen (fotografie, bioscoop, installaties). In 2004 ontwikkelde het zich tot een kunstcentrum gericht op het 19de, 20ste en 21ste eeuwse beeld, als gevolg van de fusie met het National Centre for Photography and Photographic Heritage.

Sinds 2010 werkt Le Jeu de Paume samen met de stad Tours voor erfgoedtentoonstellingen in het Château de Tours, waarin donaties en openbare archieven worden belicht. In 2024 verandert hij zijn auditorium in een kunst- en essaybioscoop, uniek in het 1e arrondissement van Parijs, met 400 jaarlijkse vertoningen gepland.

Externe links