Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Quai Branly Museum Jacques Chirac, ingehuldigd in 2006 in Parijs, werd geboren uit een verlangen om de niet-westerse kunsten te verbeteren, lang gemarginaliseerd in museumcollecties. Dit project maakt deel uit van de erfenis van 20e-eeuwse artistieke bewegingen, zoals Fauvisme en Kubisme, evenals werken van antropologen zoals Claude Lévi-Strauss. Het beantwoordt ook aan het engagement van schrijvers en critici, van Apollinaire tot Malraux, om de plaats van buiten-Europese beschavingen in de kunstgeschiedenis te erkennen.

Het museum verzamelt ongeveer 300.000 objecten, voornamelijk uit het Museum of Man (250.000 stuks) en het Nationaal Museum voor de Kunsten van Afrika en Oceanië (25 000 stuks). Tussen 2001 en 2006 was er een uitgebreid project voor de instandhouding van deze collecties: inventaris, stofverwijdering, digitalisering en opslag. In 1997 werd een ambitieus overnamebeleid gelanceerd om de fondsen te verrijken, georganiseerd door geografische gebieden (Afrika, Amerika, Azië, Oceanië) en thematisch (muzikale instrumenten, textiel, fotografie).

De collectiebak toont 3.500 objecten uit alle vier continenten, terwijl de Music Tower, een vijf-level glazen structuur, 8.700 instrumenten herbergt. Het museum onderscheidt zich ook door zijn architectuur, getekend door Jean Nouvel, gekenmerkt door opkomende dozen en een vegetarische muur ontworpen door Patrick Blanc. Buurman van het Louvre en de Eiffeltoren, maakt deel uit van het Parijse culturele circuit, dat behoud, onderzoek en toegankelijkheid combineert.

Het Quai Branly Museum ligt onder het UNESCO beschermheerschap en heeft via zijn sessiepaviljoen in het Louvre (in 2000 geopend) meer dan 3,5 miljoen bezoekers aangetrokken. Haar ambitie is tweeledig: het bieden van een verscheidenheid aan visies, van etnologie tot kunstgeschiedenis, en het herstellen van zichtbaarheid aan de patriarchen van volkeren die vaak uitgesloten zijn van dominante culturele verhalen. De transversale collecties (muziek, goudsmid, textiel) illustreren de aanwezigheid van kunst in het dagelijks leven, buiten emblematische sculpturen.

De site, gebouwd op een van de laatste beschikbare grond in Parijs, symboliseert culturele innovatie. Het combineert museum, onderzoekscentrum en leefruimte, terwijl het interageert met de landen van herkomst van de objecten. De architectuur, tussen steen, glas en Aboriginal werken, weerspiegelt deze hybridisatie tussen traditie en moderniteit.

Externe links