Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Musée du Temps de Besançon is gevestigd in het Granvelle Palace, een architectonisch juweel van de Italiaanse renaissance gebouwd tussen 1532 en 1540. Het paleis, in opdracht van Nicolas Perrenot de Granvelle, is de voogd van de zeehonden en adviseur van Charles Quint. Het huisvest collecties van kunst en boeken, geïnventariseerd in de 17e eeuw door Abbé Boisot. Deze schatten, geopend voor het publiek in 1694, hebben de bibliotheek en het Musée des Beaux-Arts de Besançon geboren, het oudste museum van Frankrijk.

Na het uitsterven van de Granvelle afstamming in 1637 ging het paleis geleidelijk achteruit. Het werd in 1842 als historisch monument opgenomen en in 1864 door de stad overgenomen. Ondanks ambitieuze projecten zoals die van Eugene Viollet-le-Duc in 1870, werden pas in 1988 grote restauratiewerken uitgevoerd. Het Museum van de Tijd, ingehuldigd in 2002, vindt zijn plaats daar, het combineren van lokale geschiedenis en het maken van horloge erfgoed.

Het museum viert het horlogewerk van Besançon, geboren in de late achttiende eeuw met de komst van Zwitserse horlogemakers als Laurent Megevand. De stad werd de Franse hoofdstad van het horloge maken in de 19e eeuw, met de oprichting van de School of Watchmaking in 1860 en de Observatory in 1882. De collecties, rijk aan 1.500 horloges en 2000 gravures, illustreren de evolutie van tijdmetingstechnieken van de Renaissance tot moderne microtechnieken.

Tot de meesterwerken behoren de Leroy 01, "de meest gecompliceerde ter wereld" (1904) en een 13.11 meter Foucault slinger, die de rotatie van de aarde bewijst. Het museum combineert historisch erfgoed, met 17e-eeuwse ophangingen en portretten van de familie Granvelle, en wetenschappelijke innovaties, waarbij de band tussen horlogebouw, natuurkunde en nanotechnologie wordt onderzocht. Zijn architectuur, die oud en modern vermengt, weerspiegelt deze dualiteit.

Het Granvelle Palace, met zijn toren met uitzicht op de citadel, belichaamt ook de politieke geschiedenis van Besançon. Hij verwelkomde Lodewijk XIV in 1683, die hem "het Louvre bisontin" noemde. Vandaag de dag is het Tijdmuseum een unieke plek in Europa, waarin kunst, wetenschap en industrieel geheugen worden gecombineerd, ondersteund door de Europese Unie en lokale overheden.

Externe links