Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Goya Museum ontstond in 1840, toen de stad Castres negen schilderijen verzamelde die van de Revolutie waren geërfd in een kamer genaamd "museum." Vanaf die datum ontving de instelling donaties en deposito's van de staat, ondanks haar aanvankelijke bescheidenheid. In 1866, de benoeming van de eerste curator markeerde een structuur, gevolgd in 1887 door een uitbreiding (drie kamers toegevoegd) na de overdracht van de bibliotheek. De uitzonderlijke nalatenschap van Pierre Briguiboul in 1893, waaronder drie grote Goya schilderijen en 72 objecten, richtte het museum permanent naar de Latijnse kunst. Deze achtergrond wordt verrijkt door de vier regelmatig tentoongestelde Goya gegraveerde series.

De late 19e en vroege 20e eeuw zag de toevloed van donaties (Kermainguy, Jumel de Noireterre) en uitbreiding, ondanks een terugtrekking tijdens de Eerste Wereldoorlog. In 1941 onthulde de renovatie een historische fries van de bisschoppen van Castres (1317 De prestigieuze depots van 1949, zoals het Portret van Filips IV van Velázquez, versterken deze roeping. Sinds de jaren zeventig zijn de internationale tentoonstellingen en het dynamische aankoopbeleid een wereldreferentie voor Hispanic schilderkunst geworden.

Het gebouw zelf, een voormalige bisschop gebouwd tussen 1665 en 1673 onder leiding van Jules Hardouin-Mansart, vervangt een Benedictijnse abdij van de achtste eeuw. Op verzoek van de Revolutie herbergt het achtereenvolgens de subprefectuur, het stadhuis en het museum in 1840. Zijn tuin, ontworpen door André Le Nôtre in 1676, en de fries van de wapenschilden van de bisschoppen getuigen van zijn complexe geschiedenis, waarbij religieus erfgoed en culturele roeping worden vermengd.

Externe links