Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Henri Prades Archeologisch Museum werd geboren uit de fortuinlijke ontdekking van de site van Lattara in 1963, tijdens agrarische werken. De eerste opgravingen, uitgevoerd door Henri Prades en de Painlevé Archeologische Groep, onthulden een grote storting voor de studie van de Gallo-Romeinse en zuidelijke Gallische beschavingen. De mobilisatie van de overheid (staat, regio Languedoc-Roussillon, departement Hérault en gemeente Lattes) leidde in 1974 tot de verwerving van de site en de oprichting van een archeologisch centrum dat geïntegreerd was in de voormalige Mas Saint-Sauveur, een boerderij die behoorde tot de familie van schilder Frédéric Bazille in de 19e eeuw.

Het museum, geopend in 1986, werd voor het eerst geclassificeerd en gelabeld "Musée de France" in 2002. Geïnstalleerd in een gebouw ontworpen door architect Joseph Massota, het behoudt een fontein gewijd aan Bazille en exposeert collecties van de opgravingen van Lattara, die 7 eeuwen geschiedenis (VIe eeuw v.Chr. 3e eeuw v.Chr.). De gepresenteerde objecten illustreren uitwisselingen met de Etrusken en Grieken van Marseille, het dagelijks leven, overtuigingen en lokale ambachten, zoals tabletry of metallurgie. Sinds 2006 wordt het museum gerund door de gemeenschap van Montpellier.

De plaats Lattara, een voormalige lagunehaven aan de Lez delta, was een belangrijk commercieel centrum tussen Gallië, Etruskische en Massaliotes. De permanente collecties volgen haar evolutie, van de eerste Etruskische amforen (VIth century B.C.) tot Romanisatie (Ist century A.D.), door begrafenisstelen en standbeelden zoals de krijger van Lattes. Het museum neemt ook deel aan het Iron Age Europe netwerk, samen met Zwitserse of Duitse instellingen, om de IJzertijd in Europa te bevorderen.

Een rehabilitatieproject, gepland voor 2026, heeft tot doel de ruimtes te moderniseren met een tuinhuisje, virtual reality tools, en een archeologisch park met oude essences. De reserves, geïnstalleerd in een oude kelder (grot Bonnier), slaan de meubels op die uit de opgravingen voortvloeien, terwijl de tijdelijke tentoonstellingen verschillende thema's behandelen, zoals "De Etruskische in alle letters" (2015) of "Lagunary navigation" (2018). Het museum blijft een belangrijke speler in onderzoek, met een documentatiecentrum en laboratoria ter plaatse.

Externe links