Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Archeologisch Museum van Brumath werd geboren uit toevallige ontdekkingen in 1964, toen Romeinse aardewerk werd opgegraven in de Rue des Romans. Deze bevindingen mobiliseerden lokale liefhebbers, wat leidde tot een eerste tentoonstelling in 1966 in het stadhuis, getiteld "Brumath's Past," over Neolithicum in de 19e eeuw. De officiële oprichting van het museum vond plaats in 1971, na de ontdekking in 1968 van Romeinse baden aan de Rue du Général Rampont (nu rue des Thermes), doorzocht met de hulp van vrijwilligers en de Dienst van Historische Oudheden. Deze overblijfselen, daterend uit de tweede eeuw, onthulden een hypocaustisch verwarmingssysteem en bevestigden het belang van Brocomagus, de oude naam van Brumath, als de civiele hoofdstad van de Triboques onder het Romeinse Rijk.

De collecties verrijkt tussen 1968 en 1970 dankzij opgravingen gekoppeld aan stedelijke sanitaire voorzieningen, het leveren van keramiek, sculpturen en Gallo-Romeinse bronzen. Het museum vestigde zich in de gewelfde kelders van het voormalige kasteel Hanau-Lichtenberg, omgetoverd tot een protestantse kerk in 1804. Het werd in 1971 geopend en in 1983 en 2005 gerenoveerd om het museum te moderniseren. De objecten die worden tentoongesteld, komen voornamelijk uit de lokale kelder, maar ook uit regionale schenkingen (Bischwiller, Hochfelden), die het dagelijks leven, de huiselijke sekte en de Romeinse ambachten illustreren (pottenbakkerijen, fibula, olielampen).

De geschiedenis van het museum dateert uit de 18e eeuw, echter, met de collecties van historicus Jean-Daniel Schoepflin, wiens objecten (mijlsteen van Valérien, standbeeld van een bebaarde god gewijd aan Eruma) werden vernietigd in 1870 tijdens het beleg van Straatsburg. In de 19e eeuw werden systematische opgravingen uitgevoerd door Maximilien de Ring (De Keltische Graven van het Bramath Woud, 1858) en Louis Schnoeringer, een verzamelaar dokter wiens stukken werden overgebracht naar het Mulhouse Museum. Het onderzoek werd voortgezet in de 20e eeuw, zoals de opgraving van een protohistorische tumulus in 1923, onderbroken door de Tweede Wereldoorlog.

Het museum markeert de Gallo-Romeinse periode (de I De openbare thermale baden, ontdekt in 1968, en de necropolissen (tombes met begrafenis, filmer urnen) voltooien dit beeld. Een hedendaags standbeeld van Marcus Ulpius Tertius, een Triboque soldaat die de wacht werd van keizer Trajanus, werd in 2019 ingehuldigd om dit prestigieuze verleden te symboliseren.

De huidige uitdagingen zijn onder meer het stoppen van opgravingen, beperkt door budgettaire en wettelijke beperkingen. SHABE is nu gewijd aan inventaris, publicaties (jaarlijkse nieuwsbrief) en animatie, zoals historische reconstructies tijdens Heritage Days. Het museum, geopend op afspraak en op specifieke evenementen, werkt sinds 2009 samen met lokale scholen om dit erfgoed door te geven aan jongere generaties.

Onder de opmerkelijke stukken zijn een mammoet onderkaak (Paleolithicum), een bronzen dolk uit de Bronstijd (Tumulus 17), en vier Gallo-Romeinse bronzen zangers (II Een gebeeldhouwde column met Jupiter cavalier aan de Anguipede, ontdekt in 1968, illustreert openbare aanbidding. De Hoge Middeleeuwen worden opgeroepen door Merovingiaanse en Karolingische objecten, zoals een scramasax of een kom Bilwisheim, herinneren aan de overgang naar de middeleeuwen.

Externe links