Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Musée de la Embroiderie de Fontenoy-le-Château is gewijd aan de kunst van wit borduurwerk, een lokale specialiteit die rond 1830 verscheen. Deze techniek, synoniem met luxe, werd geëxporteerd naar koninklijke rechtbanken over de hele wereld. De ontwikkeling van deze ambachtelijke industrie was gekoppeld aan het initiatief van mevrouw Chancerel, die in 1830 uit Parijs kwam om een school-workshop op te richten. De vrouwen van Fontenoy, aanvankelijk bezig met landbouw of huishoudelijk werk, draaide massaal om borduurwerk, werken op platte of ronde ambachten lokaal gemaakt. De door deze kunst vereiste precisie bood hoge lonen, maar ten koste van moeilijke fysieke omstandigheden, vooral voor kinderen die te jong in dienst waren.

De gouden eeuw van het fontenoise borduursel (1850 Ondernemers, genaamd hoogleraren of aannemers, voerden workshops en produceerde producties naar Parijs en in het buitenland. Onder hen waren Julie-Victoire Daubié, wiens atelier werd geciteerd in 1854, of Henriette Mauchand, een medaillist voor haar schilderij met veren. De borduurders, vaak opgeleid uit de kindertijd, beheerst complexe punten zoals schaalpunt of satijn, en werkte aan de handel ontworpen door lokale timmerlieden.

De daling begon na 1936, versneld door de Tweede Wereldoorlog. Het laatste borduurkantoor, André Grandmaire, sloot in 1976. Twee jaar later, in 1978, opende het museum zijn deuren voor het behoud van dit erfgoed, met opmerkelijke stukken (geborduurde schermen voor keizerin Eugénie), oude ambachten, en gereedschappen zoals dunne mes schaar of ponsen gemaakt van defect bestek. Een sectie roept ook de lokale metallurgie op, een complementaire historische activiteit in de Coney Valley, waar de smederij ooit werk leverde voor mannen terwijl de vrouwen geborduurd.

Fontenoy's witte borduurwerk werd onderscheiden door zijn veeleisende techniek, altijd uitgevoerd op het werk (nooit op de vinger), en door zijn emblematische punten zoals de gevederde (gewatteerde voor een gebogen effect) of de koord punt (creërende staven). De bestellingen gingen door een complex circuit: van de wasserij naar de groothandel, vervolgens naar de tekenaar die de stofmotieven droeg met behulp van een stikmachine, voordat ze werden toevertrouwd aan de gespecialiseerde borduurders (feesten, dagen, satijn). De holle periodes, zoals januari, lieten de arbeiders toe om hun eigen trousseau te borduren. Dit ambachtelijke ecosysteem, waar textielfabrikanten, ontwerpers en voormeesters samenwerkten, verdween met de mechanisatie en concurrentie van Parijse warenhuizen.

Het museum bewaart ook bewijs van de levensomstandigheden van borduurders, zoals die van Dr.Bailly in 1852, waarin een dorp wordt beschreven waar ellende contrasteert met de schoonheid van borduurwerk geëxporteerd naar de gouden salons. De lonen, een van de hoogste in de regio, lieten sommige verdienstelijke borduurders worden vrijgesteld van huishoudelijke taken om hun handen te behouden. Toch hebben critici als Jules Simon (1861) de uitbuiting door tussenpersonen aan de kaak gesteld, terwijl spectaculaire vluchten, zoals die van het geborduurde scherm voor admiraal Avellan in 1893, de marktwaarde van deze werken in herinnering brachten. Tegenwoordig bestendigt het museum de herinnering aan deze gouden eeuw, waar Fontenoy ooit de tempel van luxe borduurwerk was.

Verzameling

Sur deux étages, vous pouvez admirer des pièces uniques et de choix réalisées par les brodeuses de Fontenoy.

Externe links