Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Guimet Museum vindt zijn oorsprong in het project van Émile Guimet, een Lyon industrieel gepassioneerd over oude religies en beschavingen. Na zijn reis naar Egypte, Griekenland en een wereldtournee in 1876 (Japan, China, India) verzamelde hij collecties die hij voor het eerst tentoonstelde in Lyon in 1879. Zijn ambitie leidde hem tot de bouw van een museum in Parijs, ingewijd in 1889 op de Universele Tentoonstelling, om zijn Aziatische en Egyptische schatten te presenteren.

In 1927 werd het museum verbonden aan het Musées de France en verrijkt met de ontdekkingen van expedities naar Centraal-Azië, zoals die van Paul Pelliot of Édouard Chavannes. Het bevat ook de werken van het Indochinese Museum van Trocadéro en de Franse archeologische depots van Afghanistan. Onder leiding van Joseph Hackin werd het museum getransformeerd: de centrale binnenplaats werd bedekt in 1938 om Khmer collecties tentoon te stellen, het consolideren van haar reputatie in geïndividualiseerde kunst.

Vanaf 1945 verplaatste een nationale reorganisatie Egyptische stukken van het museum naar het Louvre, terwijl Guimet de gehele afdeling Aziatische kunsten uit het Louvre herstelde. Deze verandering maakt het tot een van de grootste Aziatische kunstmusea ter wereld. Donoren en publieke middelen dragen vervolgens bij aan de voortdurende verrijking van de collecties, waaronder een 110.000-volume bibliotheek en een 350.000-foto bibliotheek.

Het gebouw, geïnspireerd door neo-classicisme, reproduceert het gebouw ontworpen door architect Jules Chatron voor Lyon in 1879. De neo-Griekse stijl, typisch voor tempelmusea uit de 19e eeuw, wordt gekenmerkt door een imposante hoektoren die dienst doet als vestibule en bibliotheek. Tussen 1996 en 2001 hebben architecten Henri en Bruno Gaudin de 5.500 m2 galeries opnieuw ontworpen om zich te richten op natuurlijk licht en open perspectieven, waardoor de ruimte wordt gemoderniseerd met inachtneming van het erfgoed.

Externe links