Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het project van een museum in Vallauris ontstond in de jaren dertig, maar kreeg vorm in de jaren veertig dankzij René Batigne en zijn vrouw Claire Voight Batigne, een Frans-Amerikaanse stel verzamelaars. Gelegen in de stad, vonden ze de workshop van de Green Carpet en herleven de lokale artistieke leven. In 1949 werd een tentoonstelling georganiseerd met als titel From Palissy to Picasso, en in 1951 werd de Vereniging van Vrienden van het Museum opgericht. De verlaten kapel, gerestaureerd door hun zorg, werd een plaats van tentoonstelling, gastvrij in 1954 Picasso's Oorlog en Vrede, speciaal ontworpen voor de ruimte. Het Nationaal Museum werd officieel geopend in 1959.

In de jaren zestig heeft de stad Vallauris het project van een gemeentelijk museum nieuw leven ingeblazen en het huidige gebouw in 1972 verworven. In hetzelfde decennium ontstond de Internationale Biënnale van Keramiek van Kunst (1968), waarvan de bekroonde werken de kern vormen van de collecties. Het museum opende in 1977 onder de naam Magnelli Museum, ter ere van de schilder wiens weduwe in 1977 een belangrijke collectie schonk. Sindsdien heeft hij de keramiek van de jaren 1950, met name Picasso edities gemaakt door Madoura, evenals de stukken van de tweejaarlijkse.

Het museum maakt deel uit van een ouder historisch erfgoed: de kapel, oorspronkelijk gebouwd in de 12e eeuw door de monniken van Lérins, heeft verschillende transformaties ondergaan. In 1791 wordt een oliemolen herbouwd voordat deze door de Voight Batigne wordt gerestaureerd. Het aangrenzende kasteel, nu Picasso Museum, getuigt van deze complexe geschiedenis, waarbij middeleeuwse erfgoed, Renaissance en artistieke moderniteit worden gemengd. De huidige collecties weerspiegelen deze eclectiviteit en combineren hedendaagse kunst, traditionele keramiek en avant-garde creaties.

Externe links