Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Napoleontische bank in Harskirchen, gebouwd in het derde kwart van de 19e eeuw, maakt deel uit van een Elzas-traditie uit het begin van de eeuw. Deze openbare banken, vaak Nabiele Bänk ("Napoléon banken"), werden oorspronkelijk in 1811-1812 in opdracht van de prefect van Bas-Rhin Adrien de Lezay-Marnésia om de geboorte van Napoleon I's zoon, Aiglon te vieren. Dankzij hun praktische ontwerp konden de boeren hun lasten (manden op het hoofd of kappen op de rug) op een stenen achterwerk leggen, terwijl een onderbank een rustplaats bood in de schaduw van kalkbomen. Twee zijterminals werden ook gebruikt als ondersteuning voor ruiters of motorkapdragers.

In 1853-1854 vond een tweede bouwgolf plaats, gereden door de prefect Auguste-César West en Keizerin Eugénie de Montijo, echtgenote van Napoleon III. In tegenstelling tot de eerste reeks, gefinancierd door de gemeenten, werden deze nieuwe banken gedeeltelijk gesubsidieerd door het departement Bas-Rhin. In totaal werden in 1854 448 zandstenen oevers van de Vogezen opgericht, die de wegen en paden van de Elzas markeerden. Velen verdwenen na verloop van tijd, slachtoffers van weer of verwaarlozing, vooral na de Duitse annexatie van 1870, toen hun nut werd betwijfeld (het dragen van lasten op het hoofd wordt achterhaald).

Harskirchen Bank, die sinds 1988 als historisch monument is opgenomen, illustreert deze geschiedenis. Hij nam het model van de "King's Bench of Rome" van 1811, met een bovenste plaat voor de lasten en een lagere bank om te gaan zitten. Deze monumenten, hoewel vaak verminkt, blijven getuigenissen van het Elzasse platteland dagelijks in de 19e eeuw, tussen landbouwtraditie en keizerlijke herdenking. Hun late bescherming, in de jaren 80, bewaarde een paar exemplaren, zoals die van Harskirchen, nu eigendom van het departement.

Onder Duitse annexatie (post-1870) werden in 1906 en 1910, maar zonder succes, pogingen om te interviewen besteld. De autoriteiten achtten deze banken dan ook ongeschikt voor moderne behoeften, aangezien hun vorm te laag is en het gebruik ervan gekoppeld is aan verloren landbouwpraktijken. Desondanks overleven sommigen, zoals Molsheim (mogelijk daterend uit de 18e eeuw) of Ribeauvillé, voorafgaand aan Napoleontische modellen. Hun aanwezigheid roept een tijd op waarin deze stopten het leven van het Elzas-landschap ritmischer maken.

Externe links