Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Notre-Dame de Gouberville, gebouwd in de 13e eeuw, heeft door de eeuwen heen vele veranderingen ondergaan. Het is gelegen in de voormalige gemeente Gouberville, nu geïntegreerd met Vicq-sur-Mer in het Kanaal. Het gebouw, onder de naam Notre-Dame, was aanvankelijk verbonden met lokale heren, zoals Godefroy de Gouberville, genoemd in het Zwarte Boek (1251-1274) als patroon. Het inkomen van de genezing, inclusief tienden, land en lijfrente, was aanzienlijk voor die tijd, met een belastbare waarde van 54 pond.

In de 14e eeuw noemde het Witboek (1347-1370) Guillaume de Gouberville als beschermheer, terwijl parochiepriesters als Nichole de Gouberville (1360) en Simon de Couvert (1407) elkaar opvolgen. De familie Picot, vooral Jehan Picot, seigneur van Russy, cumuleerde de kuren van Gouberville en andere parochies, maar delegeerde vaak het management aan dominees als Jehan Michel. De Revolutie markeerde een keerpunt: de kerk werd ontslagen, zilverwerk in beslag genomen, en de parochie gehecht aan Neville. Vuurvaste priesters, zoals de heer Lescellière, weigeren de schismatische eed, terwijl constitutionele priesters, zoals Jacques François Boitel, worden opgelegd.

De restauratie van de kerk duurt enkele eeuwen, met belangrijke werken geleid door parochiekerk priesters zoals Jean Deny (1683-1703), die leidde tot de restauratie van het koor, de toevoeging van een sacristie en de decoratie van het schip. Zijn opvolger, Nicolas Le Poittevin (1712-1770), zette de ontwikkeling voort: reconstructie van de pastorie, sluiting van de begraafplaats en voltooiing van de klokkentoren in 1780 door een veelhoekige koepel. Na de revolutionaire verwoestingen werd de kerk in 1803 heropend om te aanbidden met militairen zoals François Mangon of Jean-Baptiste Lebrettevilois, die toezicht hield op schoonheden in de 19e eeuw, waaronder een stand en een gekerfd hoog altaar.

Architectuur behoudt de kerk middeleeuwse elementen, zoals de westelijke gevel en de nachtruiten (XIII eeuw), maar de zijwanden worden in de 19e eeuw geretraceerd. De klokkentoren, een massieve toren uit de 13e eeuw, werd in 1780 gebouwd door een stenen koepel. De kluis van het koor, gereconstrueerd in gotische stijl (1876-1877), en de meubels (vlinder van glorie, neogotische armatuur, 16e eeuwse doopvont) getuigen van de evolutie. Het gebouw, dat werd genoemd als een historisch monument in 1975, belichaamt bijna acht eeuwen van religieuze en lokale geschiedenis.

De archieven onthullen een actief parochieleven, ritmisch door tienden, massa's en conflicten, zoals de onderdrukking van de genezing onder de Terror. Priesters, vaak uit adellijke families (Picot, Le Poittevin), spelen een centrale rol in het beheer van goederen en werken. Na de Revolutie herstelde de parochie geleidelijk haar stabiliteit, met militairen als M. Meslin (overleden 1863), die het gebouw verfraaiden. Vandaag de dag blijft de kerk getuige van de architectonische en sociale transformaties van Normandië, van de middeleeuwen tot de moderne tijd.

Externe links