Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Notre-Dame de Lancharre, gelegen in het gehucht Lancharre bij Chapaize (Saône-et-Loire), is een 12e-eeuws Romaans gebouw. Het behoorde tot een abdij gesticht in de 11e eeuw door de heren van Brancion voor nobele kanonnen, nu Benedictine. Deze nonnen, bijgenaamd "De Vrouwe van Lancharre," woonden in individuele huizen rond het klooster. De abdij bestuurde ook de priorij van Puley, die in 1615 zijn autonomie verloor onder bisschop Cyrus van Tuyard.

In 1626 verplaatste Abbess Marie du Blé de nonnen naar Chalon-sur-Saône en verliet de kerk als een eenvoudige parochie. Onder Lodewijk XIV Lancharre werd een koninklijke abdij, beschermd door de koning. Tussen 1611 en 1789 volgden negen abdisen elkaar op, de laatste benoemd door Lodewijk XVI in mei 1789. De Revolutie beëindigde de abdij: in november 1789 werden de 26 nonnen seculariseerd en in 1791 werden zijn goederen verkocht.

De romaanse architectuur van de kerk, gedeeltelijk geruïneerd, wordt gekenmerkt door haar bed met drie halfronde apses versierd met archeologie, en een gedecentraliseerde klokkentoren van de 12e eeuw, doorboord door gemineerde baaien. Het schip, gesloopt rond 1850, maakte plaats voor een gevel met drie ommuurde ogival baaien. Binnen, vijf geheime begrafenis platen (1899) terugroepen eerderen en weldoeners, zoals Marguerite de Germolles (†1302), bekend als de Grote Abbesser.

In 1930 werd een historisch monument gebouwd, de kerk profiteerde van grote restauraties: consolidatie van de uitlopers (circa 1980), renovatie van de daken (2004 Een interieurrenovatie (2017/2018, € 400.000) stond de inauguratie toe op 1 september 2018. De Vereniging van Vrienden van de Kerken van Chapaize, opgericht in 1969, speelde een sleutelrol in dit werk.

Externe links