Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Onze-Lieve-Vrouw van Saint-Lupicin is ontstaan in een klooster dat in de vijfde eeuw werd gesticht door de gebroeders Saint-Lupicin en Saint-Romain, belangrijkste figuren van het Jurasische klooster. Dit klooster, oorspronkelijk gevestigd in Lauconne, wordt een priorij die afhankelijk is van de abdij van Condat (toekomstige Saint-Claude). Een pauselijke bubbel uit de 11e eeuw hernoemt het dorp Saint-Lupicin, ter ere van zijn oprichter. Het huidige gebouw, gewijd in 1110, combineert elementen van de eerste Romaanse kunst (nave, westerse gevel) en toevoegingen van de twaalfde eeuw (clocher, gewelven van transepten). Opgravingen in 2007 onthulden een Merovingische funeraire monument, waarschijnlijk het graf van Saint Lupicin, dat de voormalige religieuze roeping van de site bevestigt.

In de 17e eeuw onderging de kerk grote veranderingen: de kluizen van het schip werden herbouwd in 1634 (datum gegraveerd op de doppen), waarvoor de toevoeging van uitlopers, en nieuwe openingen werden doorboord. De gevel, aanvankelijk verstoken van gesneden decoratie, werd gewijzigd in de 18e tot 19e eeuw met de toevoeging van een oculus (1766) en zijbaaien (1880). De klokkentoren, verhoogd door een achthoekige pijl in de 19e eeuw, domineert een bed versierd met Lombard banden, kenmerkend voor de Jurassische Romaanse kunst. In 1841 werd de kerk tijdelijk verwijderd van de lijst in 1844 voordat in 1906 een nieuwe definitieve indeling werd gemaakt.

De meubels en relikwieën getuigen van het rijke verleden: een Karolingische evangelie (835 De aangrenzende priorij, gebouwd in de 15e eeuw, herbergt nu de sacristie. Recente restauraties (2006/2008) hebben het oorspronkelijke dak op twee hellingen gerestaureerd en de archeologische overblijfselen belicht, waaronder het veronderstelde graf van de oprichter, zichtbaar onder een transparante plaat.

De kerk, van plan tot Latijns kruis, omvat een schip met drie schepen, korte gebogen transepten, en drie gespreide apsen. Het westelijke portaal, omlijst door Gallo-Romeinse monolithische kolommen in hergebruik, wordt overdekt door een driehoekig gekruist apparaat, typisch voor de eerste romaanse kunst. Ondanks de transformaties, de afwezigheid van gebeeldhouwde decoratie en de soberheid van verhogingen herinneren aan zijn primitieve monastieke oorsprong. De opgravingen onthulden ook Renaissance klokken mosselen onder het kruis van de transept, met nadruk op zijn centrale rol in het middeleeuwse gemeenschapsleven.

De site, gekoppeld aan het leven van de paters van Gregory of Tours (VIde eeuw), illustreert de overgang tussen het Merovingische klooster en de Romaanse architectuur. De priorij, actief tot de achttiende eeuw, werd parochie in 1742 na de verdwijning van het kloosterleven. De relikwieën (bust van Sint Lupicin, relikwieën arm van de 15e eeuw) en de schilderijen van de 18e tot 18e eeuw (heilige Andreas, Claude, Paulus) weerspiegelen lokale toewijding. Het orgel dat in 1966 werd geïnstalleerd en de drie klokken (1841.

Externe links