Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Nymphée de Gennes is een Gallo-Romeins gebouw gelegen in Mardron, vlakbij de kerk van Saint-Veterin, op de stad Gennes (Maine-et-Loire). In het noordwesten bevindt zich een privéterrein, ongeveer tien kilometer stroomafwaarts van Saumur, aan de oevers van de Loire. Zijn gevel en halfronde apsis, gedeeltelijk begraven in de 19e eeuw, werden geleidelijk vrijgemaakt door archeologen.

De opgravingen onthulden een apsis van 3,94 meter straal, geflankeerd door pilaren tot 4,75 meter hoog. Binnenin de cella moesten zes pilasters standbeelden van nimfen ondersteunen, waarvan slechts één fragment (één arm) werd gevonden. Het water, essentieel voor dit heiligdom gewijd aan watergoden, werd vervoerd uit de fontein van Chapeau via een aquaduct van 800 meter, bekend om zijn gunstige deugden volgens lokale overtuigingen.

De herontdekking van de nimf begint in 1812 met Jean-François Bodin, die de overblijfselen als baden interpreteert. In 1839 identificeerde V. Godard-Faultrier de route van het aquaduct. Tussen 1882 en 1898 deden Charles d'Achon en Paul de Farcy uitgebreide opgravingen, die de omvang van het monument onthulden. Gerangschikt als een historisch monument in 1983, getuigt het van het belang van water-gerelateerde sektes in de Romeinse Gallië, in een strategische site dicht bij de Loire.

De nymphae maakt deel uit van een groter Gallo-Romeins ensemble, waaronder een nabijgelegen theater in Gennes. Deze resten illustreren de Romeinse bezetting in Anjou, waar aquatische heiligdommen een centrale rol speelden in het religieuze en sociale leven. Het gebouw, hoewel gelegen op een privéterrein, blijft een belangrijke archeologische marker van de regio Pays de la Loire.

Externe links