Eerste bouw 1825-1838 (≈ 1832)
Bouw van de eerste ovens en gebouwen.
1840
Modernisering
Modernisering 1840 (≈ 1840)
Installatie van een handwiel.
1858
Industrialisatie
Industrialisatie 1858 (≈ 1858)
Toevoeging van een stoommachine.
1926
Elektriciteit
Elektriciteit 1926 (≈ 1926)
Installatie van een elektrische transformator.
1961
Laatste sluiting
Laatste sluiting 1961 (≈ 1961)
Einde overzeese activiteit.
26 février 1999
Bescherming van het erfgoed
Bescherming van het erfgoed 26 février 1999 (≈ 1999)
Registratie voor historische monumenten.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Voormalige vestiging (zie AE 24, 25, 173, 175): inschrijving bij beschikking van 26 februari 1999
Kerncijfers
Information non disponible - Geen naam geciteerd
Bronnen noemen geen personages.
Oorsprong en geschiedenis
De Sauilly-gaard, gelegen in Diges en Puisaye (Yonne), is een belangrijk overblijfsel van de oceaanindustrie die de Ausserrois markeerde in de 19e en 20e eeuw. Deze familiefabriek, die in het tweede kwart van de 19e eeuw werd opgericht, werkte tot 1961 continu. De activiteit was gebaseerd op extractie en verwerking van oker, een natuurlijk pigment dat wordt gebruikt in verf, coatings en lokale industrieën. De site beschikt nu over volledige faciliteiten: droogovens, drogers, bezinkvijvers, opslag- en instapdokken, zodat de productieprocessen duidelijk kunnen worden gelezen.
Lauilly's Løocrerie belichaamt de technologische evolutie van kleine landelijke industrieën. Gebouwd tussen 1825 en 1838 werd het meermaals opgewaardeerd: installatie van een handmolen in 1840, een stoommachine in 1858, en geëlektrificeerd in 1926 met een transformator. Deze innovaties weerspiegelen de opeenvolgende aanpassingen aan de productiebehoeften en technische ontwikkelingen van die tijd. De site, geregistreerd met historische monumenten in 1999 en gelabeld "Heritage van de 20e eeuw," is het enige voorbeeld bewaard in situ in Bourgondië-Franche-Comté, getuigen van ambachtelijke knowhow en een lokale economische organisatie gericht op natuurlijke hulpbronnen.
De locatie van het bos in het noordwesten van Yonne maakt deel uit van een historisch gebied dat gekenmerkt wordt door de exploitatie van klei en pigmenten. La Puisaye, een natuurlijke regio waartoe Diges behoort, was beroemd om zijn okers, gebruikt door lokale ambachtslieden en voor grotere markten. De stopzetting van de activiteiten in 1961 valt samen met de achteruitgang van kleine plattelandsindustrieën in het licht van de industriële concurrentie en de ontwikkeling van materialen. Vandaag de dag, de site biedt een zeldzaam voorbeeld van behouden industrieel erfgoed, waar de productie circuits van extractie tot marketing blijven leesbaar, waardoor het een educatief instrument om de economische en sociale geschiedenis van de regio te begrijpen.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen