Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Opéra Bastille is een moderne operazaal in het Parijse Place de la Bastille. Op 13 juli 1989 voor het tweehonderdjarig bestaan van de Franse Revolutie werd een reactie gegeven op een project dat in 1982 door president François Mitterrand en zijn minister van Cultuur Jack Lang werd gelanceerd. Het doel was om een "moderne en populaire" opera te creëren die een aanvulling vormt op de Opéra Garnier, die als te klein en technisch verouderd wordt beschouwd. De gekozen locatie, het voormalige station van Parijs-Bastille (gesloten in 1969), werd in 1984 afgebroken om plaats te maken voor het nieuwe gebouw, waarvan de bouw deel uitmaakte van de "grote werken" voor Parijs.

De internationale architectuurwedstrijd, die in 1983 werd gelanceerd, trok 1.700 kandidaten. Carlos Ott won het project op 17 november 1983, het aanbieden van een 160.000 m2 gebouw met een 2745-zits hoofdzaal, onder de grootste ter wereld. De gevel, gemaakt van kalksteen, had al snel te lijden van slechte manieren: een plaat viel in 1990, waardoor een staatsproces tegen ondernemers. Na jarenlange controverse werden de fabrikanten in 2007 bevolen 36.000 platen te vervangen door 9 miljoen euro.

De Opéra Bastille werd met een optreden van Bob Wilson, Night before the day, in aanwezigheid van vele staatshoofden officieel geopend op 17 maart 1990 met Les Troyens de Berlioz. De eerste jaren werden gekenmerkt door technische storingen, vooral in de toneelmachines, opgelost zonder het theater te sluiten. In 1994 fuseerde het bedrijf met de Opéra Garnier tot de Opéra National de Paris, een openbare industriële en commerciële vestiging (EPIC).

De hoofdhal, uitgerust met een ultramodern podium (45 m hoog, 9 liften), en een put voor 130 muzikanten, is ontworpen voor maximale flexibiliteit. Twee backstage trays, een tot zes verdiepingen ondergronds, zorgen voor complexe decorveranderingen. Ondanks het publieke succes (92% van het gebouw werd in 2023 ingevuld), heeft het gebouw nu te kampen met een gebrek aan waterdichtheid, overmatig energieverbruik en structurele risico's. Een sluiting van twee jaar (2030-2032) is gepland voor werkzaamheden naar schatting 400 miljoen euro.

De financiering van Opéra Bastille is gebaseerd op 48 procent overheidssubsidies (122 miljoen euro in 2015), de rest afkomstig van tickets, huur en sponsoring. Elk ticket wordt door de staat gesubsidieerd tegen een tarief van 123 euro. De initiële bouwkosten, die 784 miljoen euro bedragen, weerspiegelen de ambitie van het project, een symbool van een proactief cultuurbeleid onder Mitterrand.

Gelegen op een perceel van 2,5 hectare in de vorm van een vierhoek, domineert de opera het Place de la Bastille, tegenover de Colonne van juli. In de buurt bevinden zich het 15-Vingt Ziekenhuis, het Arsenal Basin, en de René-Dumont green casting, op het oude viaduct van het station. Het aangrenzende gebouw huisvest een 237-zits studio en het restaurant Les Grandes Marches, het laatste overblijfsel van de voormalige Silver Tower, dat aanwezig is sinds de sloop van het Bastille fort.

Externe links