Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het observatorium in Nice werd opgericht dankzij het beschermheerschap van de bankier Raphaël-Louis Bischoffsheim, die gepassioneerd was door de astronomie, die de top van Mont-Gros in 1879 verwierf. Hij vertrouwde het architectonische project toe aan Charles Garnier, beroemd om de Parijse Opera, die 15 gebouwen ontwierp die geharmoniseerd waren met een aangelegd park, waaronder een olijfgaard van 250 bomen. De grote koepel, een technisch meesterwerk, werd gemaakt door Gustave Eiffel: de metalen structuur, 24 meter in diameter, is gebaseerd op een ringvormige float gevuld met een ondoorgrondelijke oplossing, waardoor een soepele rotatie. In 1887 werd het observatorium geopend met de grootste bezel ter wereld (76 cm in diameter), kort daarna onttroond door het observatorium Lick.

Tussen 1881 en 1887 omvatten de werken strikte wetenschappelijke beperkingen: de meridiaanoriëntatie van de gebouwen, de afstand van de gebouwen om interferentie te voorkomen, en gespecialiseerde schuilplaatsen voor instrumenten (equatoriaal, meridiaan of gebogen). Het centrale paviljoen, een tempel gewijd aan de wetenschap, gehuisvest een bibliotheek en kantoren, terwijl botanische paden verbonden de 18 paviljoens. In 1892 werd er een equatoriale bezel toegevoegd, de rolschacht ontworpen door Guyenet. De ingangspoort, versierd met een gouden koperen allegorische standbeeld dat de Engineering of Science (1884) vertegenwoordigde, symboliseerde de wetenschappelijke ambitie van de plaats.

In de 20e eeuw werd het observatorium verrijkt met nieuwe instrumenten en gebouwen. In 1931 eiste Carl Zeiss (een komeetonderzoeker en een dubbele astrograaf) de bouw van de Schaumasse-koepel en een speciaal gebouw, dat door de architect van Nice Honoré Aubert werd uitgevoerd. In de jaren zestig en zeventig werden een kantine en een administratief gebouw toegevoegd. In 1986 fuseerde het Observatorium met de CERGA tot het Observatorium van de Franse Riviera. Beschermd al in 1992 (gedeeltelijke registratie) en volledig ingedeeld in 1994, de site verkregen in 2001 het label Heritage Twenty Century.

Het observatorium speelde een belangrijke rol in astronomische ontdekkingen: Auguste Charlois identificeerde 140 kleine planeten dankzij de kleine equatorial (50 cm in diameter). De grote bezel, operationeel in 1888, maakte het mogelijk om baanbrekende waarnemingen tot zijn technologische overschrijding. De site, geregistreerd in de ZNIEFF inventaris sinds 1988, combineert nu wetenschappelijk, architectonisch en natuurlijk erfgoed, met zijn stenen obelisken van La Turbie dienen als mires, zijn tuinen, en zijn kalksteen gebouwen. Zijn culturele invloed wordt uitgebreid door filmshoots (Magic in the Moonlight van Woody Allen) of muziekclips (Angèle, Hyphen Hyphen).

Externe links