Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Abbatial Palace van Remiremont, gelegen in het departement Vosges in de regio Grand Est, is een emblematisch gebouw dat voornamelijk in het 3e kwart van de 18e eeuw werd gebouwd, met grote restauraties in de 3e kwart van de 19e eeuw. Het werd opgericht op de site van een voormalig middeleeuws abdijhotel, dat meerdere malen werd herbouwd na branden, aardbevingen en oorlogen. Het huidige paleis, in opdracht van Anne-Charlotte de Lorraine, abdisse de Remiremont, werd ontworpen door architect Jean Nicolas Jeannesson tussen 1752 en 1756. De klassieke stijl, geïnspireerd door de Lorrain ducal residenties zoals het kasteel van Lunéville, maakt het een opmerkelijke getuigenis van de civiele architectuur van de Verlichting eeuw.

De geschiedenis van het paleis is nauw verbonden met die van de abdij Remiremont, gesticht in de 7e eeuw door Romaric en Amé op de berg Habendum alvorens zich te vestigen in de 9e eeuw vlakte. De abdij, geleid door nobele kanonnen, speelde een belangrijke politieke en religieuze rol in Lotharingen. Het Abbatial Palace diende als residentie voor abdises, waaronder Catherine van Lotharingen in de 17e eeuw, die het na schade veroorzaakt door een aardbeving in 1682 liet herbouwen. In de 18e eeuw ondernam Anne-Charlotte de Lorraine een ambitieuze wederopbouw, maar zag het resultaat nooit compleet. Het paleis werd vervolgens bezet door Marie-Christine de Saksen, coadjutor van de abdij, voordat ze werd verwoest door branden in 1778-1779, en vervolgens hersteld met financiering van Lodewijk XVI.

De Franse Revolutie markeerde een keerpunt: het hoofdstuk van de kanonnen werd afgeschaft in 1790, en het paleis werd een nationaal goed. In 1871, tijdens de Frans-Duitse oorlog, een brand gestart door Pruisische soldaten vernietigde een deel van de gebouwen, waarvoor rehabilitatie onder de Derde Republiek. Vandaag de dag herbergt het paleis het stadhuis van Remiremont en behoudt opmerkelijke architectonische kenmerken, zoals de fangevel, de ereplaats en de rijk versierde lounges. In 1965 werd het monument een historisch monument, getuige van acht eeuwen religieuze, politieke en architectonische geschiedenis in Lotharingen.

De architectuur van het paleis onderscheidt zich door zijn drie contrasterende gevels: die met uitzicht op de olijftuin (privé), de opening op het plein van de abdij (herschikking na de revolutie), en die op het plein van de dames, waar er een oude koeler blijft. Het interieur, ooit weelderig, omvatte marmeren parket lounges, galeries ingericht met balustrades en keukens in de kelders. Het paleis werd opgevat als een compromis tussen een herenhuis en een paleis, een weerspiegeling van de semi-koninklijke status van de abdises van Remiremont, vaak uit ducale of keizerlijke families.

Onder de opmerkelijke gebeurtenissen is het leggen van de eerste steen van een nieuwe toren voor de capitulaire kerk in 1789, onderbroken door de revolutie, of de twee branden van 1778-1779, die het gebouw ernstig beschadigd. Het paleis was ook het theater van de laatste Plaid-de-Madame in december 1789, een traditionele gerechtelijke ceremonie van het hoofdstuk. Na de afschaffing van de abdij werd het gebouw opnieuw toegewezen aan civiel gebruik, waaronder een rechtbank tot 2009. De recente geschiedenis is die van het herstel van het erfgoed, het behoud van het erfgoed en de aanpassing aan de moderne behoeften.

Externe links