Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Nîmes gerechtsgebouw is een iconisch neoklassiek monument gebouwd tussen 1836 en 1846 op de plannen van architect Gaston Bourdon. Het vervangt een eerste gerechtelijk gebouw, voltooid in 1811 maar te klein geacht door de Napoleontische regering. Het project werd herstart na de revolutie van juli (1830), toen Louis-Philippe toestemming gaf voor de bouw. Het vierkante huis inspireert direct de gevel, terwijl een monumentale steiger indruk maakt op de Nîmes tijdens de bouw. De uiteindelijke kosten (737 000 frank) overschrijden ver boven de oorspronkelijke begroting (246.000 frank), waardoor de voltooiing van de interne verbeteringen tot 1848 wordt uitgesteld.

De Corinthische colonnade, het werk van beeldhouwer Paul Colin, domineert de Charles de Gaulle Planade. Binnen zijn de kistplafonds, stucwerk en houtwerk verrijkt met allegorische en historische schilderijen van Numa Boucoiran, een lokale kunstenaar. Twee kamers illustreren belangrijke gerechtelijke scènes: Caracalla na de moord op Geta en Achille de Harlay op Barricades Day. Het gebouw, ingeschreven in de historische monumenten in 1993, symboliseert zowel de rechterlijke macht als het oude erfgoed van Nîmes, tussen moderne functionaliteit en klassieke referenties.

Op de site bevond zich ooit het Koningshuis, de koninklijke commandantswoning onder het oude regime, verwoest na de revolutie. Het huidige paleis, op de kruising van de oude stad en nieuwe wijken, belichaamt de overgang tussen het Romeinse erfgoed (wijk van de arena) en de stedelijke ambities van de 19e eeuw. Het iconografische programma, dat gerechtigheid en geschiedenis combineert, maakt het een zeldzaam voorbeeld van didactische architectuur, ontworpen om evenveel indruk te maken.

Externe links