Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Galliaanse paleis, een oud amfitheater van Burdigala (Bordeaux), werd gebouwd in het begin van de tweede eeuw, volgens opgravingen van 2010-2012, hoewel eerdere schattingen gedateerd uit de derde eeuw. Met een hoogte van 132 × 111 meter, was het geschikt voor 22.000 toeschouwers dankzij houten standen ondersteund door een frame op basis van ringvormige en stralende muren. Zijn verlatenheid aan het einde van de oudheid, misschien na een onbevestigd vuur, markeerde het begin van zijn hergebruik als steengroeve in de middeleeuwen.

In de 10e eeuw stond de site bekend als "de Arenas," voordat ze in 1367, onder verwijzing naar de Galliaanse Romeinse keizer of naar een lokale legende met Karel de Grote, omgedoopt werd tot "Gallian Palace." In de zeventiende eeuw behield het nog een kwart van zijn cellara en axiale ingangen, maar diende als een marginale toevluchtsoord. Tijdens de revolutie werd hij een stortplaats en een openbare groeve, de overblijfselen ervan worden verkocht in percelen in 1793. Een prefectuur decreet van 1800 stopte de schade, waardoor de classificatie als historisch monument in 1840.

De huidige resten, beperkt tot een noordwestenpoort en fragmenten van ringwanden, onthullen een mixtum opus constructie (alternatieve stenen en stenen). De arena, 70 × 47 meter, werd bediend door 64 overspanningen en twee monumentale poorten. Moderne opgravingen (2010-2012) bevestigden zijn elliptische route, die nog steeds zichtbaar is in de Bordeaux-verkaveling, ondanks de gebouwen gebouwd op zijn rechtse weg. Tegenwoordig blijft het het enige zichtbare oeroude overblijfsel van Bordeaux, dat zijn Gallo-Romeinse verleden symboliseert.

Het amfitheater, ver van het centrum van Burdigala, werd door een oude manier bediend, vandaag gematerialiseerd door de rue du Palais-Gallien. De afstand, typisch voor Romeinse uitvoerende gebouwen, voldeed aan de behoefte aan ruimte voor verkeer. In de 21e eeuw maakten restauratie- en studiecampagnes (met name door het Ausonius Instituut) een 3D-restitutie en een beter begrip van de bouwtechnieken mogelijk, zoals het ontbreken van binnenkluizen en het massaal gebruik van hout voor de stands.

Beschermd sinds 1840, illustreert het Galliaanse paleis de uitdagingen van het behoud van oude monumenten in stedelijke gebieden. Zijn metselaars, geïntegreerd in binnenplaatsen en daken, herinneren eraan dat zijn geschiedenis is net zo veel in zijn stenen als in de evolutie van de buurt. De bewaard gebleven arcades en niches, zoals die aan de Rue du Dr Albert-Barraud, bieden een glimp van het verleden, terwijl de recente opgravingen hebben verfijnd zijn datering en zijn rol in Romeinse Gallië.

Externe links