Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het paleis Saint-Georges, gelegen in Rennes, Bretagne, werd in 1670 gebouwd op de plaats van de voormalige abdij van Saint-Georges. Abbesse Magdelaine de la Fayette vertrouwt het project toe aan architect Pierre Corbineau van de Vallois school. De gevel draagt zijn naam in hoofdletters, en de zuidelijke galerie, geïnspireerd door het klooster van de Ursulines van Laval, domineert de Franse tuinen en Vilaine. Dit monument illustreert de Bretonse religieuze architectuur van de Grote Eeuw, voordat het in een revolutionaire barakken verandert.

In 1921 verwoestte een vuur het paleis en liet alleen de gevels achter. De stad Rennes is gereconstrueerd door de stad Rennes na zijn overname in het leger en is nu de thuisbasis van brandweerlieden, gemeentelijke politie en administratieve diensten. Gerangschikt Historisch Monument in 1930 voor zijn gevels en daken, belichaamt het het adaptieve hergebruik van erfgoed. De wapenschilden van Frankrijk, Bretagne en La Fayette sieren altijd zijn structuur, getuige zijn aristocratisch en religieus verleden.

In de 21e eeuw was het paleis het onderwerp van contrasterende projecten: een luxehotel dat in 2010 gepland werd werd verlaten in 2014, voordat een gemeentelijke stemming in 2018 besloot het om te vormen tot een huis van burgerschap en rust. Dit project brengt openbare diensten (gezondheid, jeugd, cultuur) en administratieve loketten samen en opent het monument voor het publiek. De archieven van de werken, gedigitaliseerd door de stad, documenteren deze metamorfoses.

De architectuur van het paleis wordt onderscheiden door zijn galerij van 19 arcades, zijn centrale pediment overdonderd door een kruis en een Franco-breton wapenschild, evenals door de ijzeren letters spelling MAGDELAINEDLFAYETTE boven de pijlers. Deze elementen, gecombineerd met de Franse tuin, benadrukken het kloostererfgoed en de integratie ervan in het stadslandschap van Rennes, tussen Vilaine en het Thabor district.

Het gebouw, eigendom van de gemeente, behoudt een dubbele roeping: historisch geheugen (beschermde elementen sinds 1930) en burgerlijk nut. Het officiële adres, 2 rue Gambetta, en de locatie in de buurt van het station maken het een centrale bezienswaardigheid. De driehoekige of ronde pedimenten, typisch uit de zeventiende eeuw, herinneren zich de oorsprong ervan, terwijl de hedendaagse toepassingen de behoeften van een veranderende Bretonse metropool weerspiegelen.

Externe links