Datum gegraveerd op de fries 1573 (≈ 1573)
Deze datum is op de begane grond.
3e quart XVIe siècle
Bouwperiode
Bouwperiode 3e quart XVIe siècle (≈ 1662)
Geschatte bouwdatum.
26 mars 1942
Historisch monument
Historisch monument 26 mars 1942 (≈ 1942)
Huisbeschermingsbevel.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Maison de Pardailhan, op de hoofdweg van Toulouse naar Montréjeau: bij beschikking van 26 maart 1942
Oorsprong en geschiedenis
Het huis Pardailhan, gelegen in Noé in Occitanie, is een emblematische gebouw van de 3e kwart van de 16e eeuw, een illustratie van de renaissance stijl in een gebied dan gekenmerkt door de invloed van Toulouse. De stenen begane grond is voorzien van een full-walled deur omringd door ionische pilasters en overdekt door een fraai gedateerd 1573, terwijl een zolder pierced door een gekroonde eieroog ensemble. Deze decoratieve elementen, zoals het smeedijzeren raster, getuigen van een verfijnde ambachtelijke knowhow en een verlangen naar ostentatie die eigen is aan de lokale elite van die tijd.
De eerste verdieping, in stroken van hout en bakstenen, heeft twee renaissance ramen versierd met colonnes en bandels met tandriemen, kenmerkend voor bourgeois of aristocratische huizen van de periode. Binnen werden twee Renaissance schoorstenen bewaard, die het relatieve comfort en de sociale status van de bewoners benadrukten. Het huis, geclassificeerd als Historisch Monument in opdracht van 26 maart 1942, was oorspronkelijk gelegen op de hoofdweg tussen Toulouse en Montréjeau, een strategische as voor handel en reizen.
Vandaag eigendom van een vereniging, het Maison de Pardailhan belichaamt het civiele architectonische erfgoed van de Haute-Garonne. De staat van instandhouding en de ligging ervan (118 Route de Toulouse) getuigen van de culturele en economische uitwisselingen tussen Toulouse en de Pyreneeën tijdens de Renaissance. De nauwkeurigheid van de geografische ligging wordt echter als zwak beschouwd (noot 5/10), wellicht als gevolg van onzekerheden over de exacte locatie of latere stedelijke veranderingen.
Het gebouw, hoewel beschermd, ziet het huidige gebruik niet gespecificeerd in de beschikbare bronnen (bezoek, verhuur, kamers). De hybride architectuur van de baksteen op de begane grond, hout op de vloer roept lokale constructieve technieken op, aangepast aan beschikbare middelen en stilistische invloeden uit Italië via Toulouse. Deze mix van materialen en decoraties benadrukt ook de overgang tussen de Middeleeuwen en de Renaissance in Zuidwest-Frankrijk.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen