Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Station Paris-Bercy is een spoorwegstation in Paris-Bercy-Bourgogne-Pays d'Auvergne. Oorspronkelijk ontworpen als een zelftreinterminal in 1977, is het administratief afhankelijk van Lyon station en dient lijnen naar het zuidoosten (Marseille, Toulon, Nice) en Bourgondië. De belangrijkste taak is de congestie op het station van Lyon te verlichten door Intercités en TER-diensten te hosten, zonder dat de RER of de Transilien dit doen.

Oorspronkelijk was de site gehuisvest een vrachtstation al in 1849, gekoppeld aan de magazijnen van Bercy, historisch voor het vervoer van wijn (20.000 wagons in 1910) en hout uit Bourgondië. Deze magazijnen, die vanaf de jaren zestig achteruitgingen, werden in de jaren zeventig omgebouwd tot een treinstation met voorzieningen voor personenauto's. In 2001 werden de Zuid-West-autotreinen hersteld na de sluiting van de Tolbiac terminal.

Het station heeft verschillende belangrijke ontwikkelingen ondergaan: in 2002 worden er nachttreinen naar Italië en TER's naar Morvan georganiseerd; in 2008 wordt het grootste deel van Ter Bourgondië en de Intercity naar Nevers overgebracht. In 2011 moderniseren de werken haar infrastructuur (verwarmde hal, bewegwijzering, winkels). Op 11 december 2011 verloor het zijn internationale status aan het einde van de routes naar Venetië, maar won TER-diensten naar Lyon.

In 2016 werd het station omgedoopt tot Paris-Bercy-Bourgogne-Pays d'Auvergne na verzoeken van de regio's Auvergne-Rhône-Alpes en Bourgondië. Deze verandering heeft geleid tot kritiek, met name van de FNAUT, met aanhoudende comfort- en serviceproblemen.

Sinds 2019 biedt het station geen zelfslapende treinen meer, gericht op TER en Intercités. Het blijft toegankelijk via de Navigo pas alleen voor de Franse reizen naar Montereau. De faciliteiten omvatten balies, kaartautomaten, een wachtkamer en winkels. Het jaarlijkse verkeer wordt geschat tussen 2015 en 2024 en weerspiegelt zijn groeiende rol in het Parijse spoorwegnet.

Bercy's magazijnen, eenmaal het logistieke hart van wijn en hout, verdwenen in 1993. Hun nalatenschap blijft bestaan in lokale stedenbouw (straatnamen) en in de huidige roeping van het station, gekoppeld aan de wijngebieden. De Latil Locotractors, dan de paarden, zorgden er eens voor dat de manoeuvres op deze site vandaag veranderden in een reispaal.

Externe links