Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kapel bevindt zich in het 8e arrondissement van Parijs. Het eert de slachtoffers van de Franse Revolutie, met name Lodewijk XVI en Marie-Antoinette, wiens overblijfselen in 1815 werden opgegraven voordat ze naar Saint-Denis werden overgebracht. Het neoklassieke gebouw werd gebouwd op de site van de voormalige Madeleine begraafplaats, waar de lichamen van de soevereinen rusten na hun executie in 1793.

Het project, toevertrouwd aan architect Pierre Fontaine, maakt deel uit van een politieke en religieuze verzoening. Gefinancierd door de persoonlijke cassette van Lodewijk XVIII, bevat het monument symbolische elementen zoals cenotafen voor de Zwitserse Garde en een binnentuin (Campo Santo) bedekt met de grond van de begraafplaats. De bovenste kapel, in Grieks kruis, en de onderste kapel, met een altaar gemarkeerd op de locatie van de koninklijke put, weerspiegelen een nuchtere en plechtige architectuur.

Zodra het werd gebouwd, was de kapel controversieel, met name onder de Parijse Commune in 1871, waar de vernietiging werd gepland. In 1914 werd er een historisch monument gebouwd, het ontsnapt aan sloopwerkzaamheden dankzij interventies zoals die van Jacques Libman. Vandaag de dag beheerd door het Nationaal Monumentencentrum, blijft het een royalistische plaats van geheugen, het organiseren van jaarlijkse ceremonies ter ere van de soevereinen.

Recente opgravingen (2018) onthulden verzegelde holten achter de muren van de ondergrondse kapel, suggereren de aanwezigheid van onbekende botten. Deze ontdekkingen wekken de historische interesse in deze site, waar duizenden Terror slachtoffers werden begraven. Medische onderzoeker Philippe Charlier bevestigde het bestaan van kluizen en overblijfselen, het openen van nieuwe vooruitzichten voor onderzoek.

De architectuur, die oude en middeleeuwse invloeden mixt, wordt door Chateaubriand geprezen als een van de meest opmerkelijke monumenten van Parijs. Het entreepaviljoen, de binnenplaats van eer bekleed met rozen gemaakt voor Marie-Antoinette, en de beelden van Bosio en Cortot illustreren een romantische esthetiek ten dienste van het geheugen. De Haussmanniaanse transformaties (1862) verminderden de originele cypressaandrijving, maar het Louis-XVI-plein behield een afgelegen atmosfeer in het hart van de hoofdstad.

Externe links