Eerste kadaster 1838 (≈ 1838)
Kasteel en bijgebouwen vermeld voor de eerste keer.
21 décembre 2022
Historisch monument
Historisch monument 21 décembre 2022 (≈ 2022)
Bescherming van het park en gebouwen.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Het park van het domein van Orbigny, volledig, met inbegrip van de omheining muren, en de gevels en daken van de gebouwen van huisvesting en exploitatie, op percelen nr. 76, 78, 79, 80, 83, 93, 94, 95, 96, 99, 100, 101, 102, 104, 150, 151, 152, 153, 154, getoond in het kadaster van de gemeente sectie B, alsmede de terracotta waterleidingen, gelegen op de percelen nr. 230, 231, 232, 233, 237, 250, 363 weergegeven in de kadaster van de gemeente sectie A, nr. 4, 10, 14, 34, 171, 183, 209, in de kadaster van de gemeente sectie B, op de departementsweg nr. 957, op de landelijke weg bekend als Renaud en op de weg van de Rue d'Orbigny, niet cadastre, zoals afgebakend in rood en blauw op de volgorde van de orde van 21 december 2022
Oorsprong en geschiedenis
Het Orbigny Estate Park maakt deel uit van een architectonisch en aangelegd complex dat verbonden is met het kasteel Orbigny, gebouwd in de 19e eeuw bij de oostelijke uitgang van Pontaubert. Op de kaart van Cassini (18de eeuw) staat geen kasteel in het gehucht Orbigny, wat een latere bouw suggereert. Het kadaster van 1838 getuigt echter van zijn aanwezigheid, met een neoklassiek huis met twee verdiepingen, bijgebouwen (inclusief een duivenboom) en een park omzoomd met muren. Het landgoed kijkt uit op de vallei van de neef, vlakbij een Tempeliersmolen, en omvat een uitzichttoren met uitzicht op de rivier. Een kapel van Sint Johannes, nu verdwenen, was beneden, aan de oevers van de neef.
Het park, geclassificeerd als Historisch Monument bij decreet van 21 december 2022, omvat verschillende kadastrale percelen en bevat opmerkelijke elementen zoals terracotta waterleidingen. Het pand, gedeeltelijk particulier en openbaar (gemeenschappelijk/departement), illustreert de landelijke architectuur Bourgondië van de negentiende eeuw, waarbij woon-, landbouw- en landschapsgebouwen worden gecombineerd. Het portaal geeft toegang tot een harmonieus ensemble, typisch voor de aristocratische of burgerlijke domeinen van het tijdperk, waar de neoklassieke stijl een verlangen naar symmetrie en elegantie weerspiegelt.
De geschiedenis van het landgoed blijft nauw verbonden met zijn geografische ligging: het domineert de vallei van de neef en toont het belang van rivieren voor lokale economische activiteiten (moulins, landbouw). De uitkijktoren, ver van het kasteel, belicht ook esthetisch en praktisch onderzoek, met een panoramisch uitzicht op een landschap gevormd door middeleeuwse (tijdelijke aanwezigheid) en moderne geschiedenis.
