Vuurtoren Bel-Air

Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Bel-Air vuurtoren, gelegen aan de oostkust van Réunion Island, werd gebouwd tussen 1844 en 1846 onder leiding van architect Eugene Diomat. Het is 20,25 meter hoog, gelegen op een basaltklif en is ontworpen om scheepswrakken te voorkomen op de nabijgelegen gevaarlijke riffen van Marianne en neef. De eerste en enige vuurtoren op het eiland speelde een cruciale rol voor de schepen geduwd door de handelswinden, waardoor ze de noordelijke punt van het eiland 's nachts of bij slecht weer te zien.

De vuurtoren werd opgenomen in de historische monumenten in 1997, vervolgens gerangschikt in 2012. Het werkte met bewakers tot 1984 toen het werd geautomatiseerd. Jean Baillif was de laatste voogd. Tegenwoordig herbergt de vuurtoren het intercommunale VVV-kantoor van Sainte-Suzanne, terwijl het voormalige voogdenhuis tentoonstellingen en bezoeken organiseert. Zijn architectuur, in de vorm van een Toscaanse afgekorte zuil, en zijn geëlektrificeerde lantaarn maken het een emblematisch monument.

In 2013 richtte Réunion kunstenaar Patrick Singaïny de vuurtoren op als monument voor de Nationale Broederschap en de Reunion Personaliteit, een accreditistisch werk dat erkend werd in de educatieve gemeenschap. In 2020 vereerde La Poste de vuurtoren met een serie postzegels getiteld Repères de nos ribes. De site, die uitkijkt over een spoorwegtunnel die is omgevormd tot een voetgangersovergang, blijft een symbool van het maritieme en historische erfgoed van La Réunion.

De Bel-Air Lighthouse is de enige in zijn soort die nog op het eiland staat. De bouw in steen metselwerk, met snijdende stenen details, en de helische trap (in eerste instantie gemaakt van hout, vandaag metalen) weerspiegelen de technieken van de tijd. Het aangrenzende gebouw, uitgebreid en aangepast, evenals de oude keuken in golfplaten metaal, completeren dit beschermde architectonische ensemble.

Externe links