Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Chausey Lighthouse, gelegen op het Grand Island of Chausey Archipel nabij Granville, werd gebouwd tussen 1846 en 1847 om een maritieme gebied veilig te stellen gemaakt door zijn vele eilanden. Dit project, dat in 1842 werd gelanceerd door minister Lefus, voltooide het signaalplan 1825, dat voorzag in slechts één vuurtoren in Granville. De ingenieurs Léonce Reynaud en Charles-Félix Morice de la Rue werden geïnspireerd door de vuurtoren van Carteret, die reeds door Reynaud werd ontworpen, om een vierkante toren van lokaal blauw graniet te ontwerpen, die aan een gebouw voor de bewakers was bevestigd. De bouw, toevertrouwd aan Keniaanse ondernemers, gebruikte uitsluitend steengroeven op het eiland.

De vuurtoren werd op 27 mei 1848 in gebruik genomen en was voorzien van een eerste oliegestookte optiek, die rond 1875 werd vervangen door minerale olie. In 1903 werd een nieuwe optiek (derde order zaklamp) geïnstalleerd, gevolgd door een elektrificatie in 1949 na schade door een Duitse aanval in 1945. Tussen 1955 en 1957 werd een EDF machinekamer aan het eiland toegevoegd. De vuurtoren werd in 2008 geautomatiseerd en wordt nu beheerd door de Granville Lighthouses en Tags Subdivision. Het werd genoemd als een historisch monument in 2009, waaronder de muren en poederwinkel.

Architectureel gezien valt de vuurtoren op door zijn 19 meter vierkante toren, geplaveid door een gecorbelde dobbelstenenbalustrade, uitgelijnd met een rechthoekig stenen gebouw. Custodian accommodatie, ontworpen voor comfort, inclusief onafhankelijke kamers met alkoof en kasten. De site bevat ook bijlagen zoals een wasserij (1885), kelders en een put. De huidige lens, gedateerd 1959, is een BBT kwik tank met een 23-mijl bereik wit knipperlicht aangedreven door een 250 W halo lamp.

Chausey's vuurtoren speelde een belangrijke rol in de regionale maritieme bewegwijzering, aangevuld met twee secundaire lichten op de archipel (La Crabière en Le Pignon). De geschiedenis weerspiegelt de technologische ontwikkelingen van de Franse vuurtorens, die van plantaardige olie naar elektriciteit gaan, terwijl zij haar rol als essentieel baken voor de scheepvaart in het Kanaal behouden. Vandaag de dag blijft er een architectonische en technische getuige van de 19e eeuw, beschermd en nog steeds actief.

Externe links