Vuurtoren Kéréon

Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De vuurtoren van Kéréon stijgt op het Men Tensel rif, in de passage van de Bromeur in de Iroise Zee, tussen de eilanden Ouessant en Molene. Gebouwd van 1907 tot 1916, wordt het gedeeltelijk gefinancierd door een uitzonderlijke donatie van Amicia Lebaudy, waardoor weelderige inrichting: mozaïeken, eiken parketvloeren, kostbare houten panelen, en een gemarkeerde windroos. Deze vuurtoren draagt de naam van Charles-Marie Le Dall de Kéréon, marineofficier onder de Terror, ter ere van zijn grootoom.

De vuurtoren werd voor het eerst ingeschakeld in 1916 en begon te werken in olie tot het werd geëlektrificeerd in 1972. Zijn automatisering vond veel later plaats, op 29 januari 2004, waardoor hij het laatste "inferno" (geïsoleerde baken in de open zee) om zijn bewakers te verliezen. Tot die tijd hadden ze onderhouden en bediend, waaronder generatoren en een windturbine. Ondanks zijn automatisering blijft de vuurtoren verwarmd en ontvochtigd om zijn decors te behouden.

Na een eerste inscriptie in 2015 is Kéréon ook een cultureel symbool. In 2019 bracht La Poste hulde aan hem door hem te integreren in een serie postzegels getiteld Repères de nos ribes. Zijn verhaal is ook gedocumenteerd in boeken en een documentaire, Het was een vuurtoren (2000), die oproept het leven van voogden in deze extreme omgeving.

Architectureel onderscheidt Kéréon zich door zijn cilindrisch torenhuisje met zes bovengeplaveide stukken en een metalen lantaarn die door een schuilplaats voor de mistmeermin wordt opgeborgen. Het interieur, van zeldzame kwaliteit voor een vuurtoren, contrasteert met de exterieur soberheid. De ingenieurs Fernand Crouton en Le Corvaisier hielden toezicht op de bouw en markeerden het hoogtepunt van de vuurtorenmonumenten in Frankrijk.

Externe links