Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Butte-aux-Cailles zwembad is een van de oudste van Parijs, gelegen in 5 Place Paul-Verlaine, in de gelijknamige wijk. Zijn geschiedenis begon in 1866 met de ontdekking van een diepe warmwatertafel bij 28°C, die dankzij een artesische goed geboord in 1893 onder impuls van François Arago te exploiteren. Deze bron liet de creatie van bad-douches in 1908, precursoren van het huidige zwembad, weerspiegelt de hygiënistische zorgen van de tijd, zoals de verplichting van douches en pediluvs voor baders.

Het huidige zwembad werd ontworpen door architect Louis Bonnier tussen 1922 en 1924, waarin de oude baden van de dokdoeken werden geïntegreerd. De architectuur wordt gekenmerkt door een rode baksteen gevel, zeldzaam in Parijs voor dit soort apparatuur, en een binnenste betonnen kluis ondersteund door zeven bogen. Het water, nog uit de artesische put getrokken, voedt drie bekkens (een binnen 33 m en twee buitenkanten 25 m en 12 m), evenals een solarium. Het werd in 1991 gerehabiliteerd door Johanna Fourquier.

Innoverend op het gebied van energie, gebruikt de pool sinds 2016 de restwarmte van computerservers die in de kelders zijn geïnstalleerd, via een samenwerking met Stimergy, waardoor de koolstofvoetafdruk wordt verminderd. Dit systeem heeft 250 MWh van het jaarlijkse verbruik en 45 ton CO2 geëlimineerd. Het zwembad markeerde ook de cultuur en diende als decor voor de film Hoe ik meedeed... (mijn seksleven) door Arnaud Desplechin en gastvrije monumentale werken tijdens Nuit Blanche 2006.

De recordinstroom werd geregistreerd tijdens de hittegolf van 2003, met 1.600 tot 2.400 dagelijkse ingangen. Een uitbreidingsproject aangekondigd in 2025 omvat een nieuw solarium aan de Rue du Moulinet, een fitnessruimte en een terras toegankelijk voor mensen met beperkte mobiliteit. Het zwembad blijft een emblematische plek, geserveerd door lijnen 5, 6 en 7 van de metro (station Place d'Italie).

Externe links